Cumartesi günü Kadıköy’de alternatif enerji mitingindeyiz. Sloganlar atılıyor arada. Mesela adam nükleer santrallerin isimlerini sayıyor, biz istemiyoruz diye bağırıyoruz. Oradaki kitle her yüksek sese sloganla karşılık vermeye alıştı tabi.

Aradan bir adam “Savaaaaaaaş” diye bağırdı. Herkes “Savaaaaaaaş” diye geri bağırdı adama. O da “Yok ben arkadaşa seslendim arkadaki” diyince kriz geçirdim.

Bir ay önce acelem olduğu için bindiğim tıklım tıklım otobüste tacize uğradım. Ne yazık ki bunu yapan hayvan oğlu hayvan tahminimce benim gibi bir üniversite öğrencisiydi. Farkettiğim anda o adi herifi orada öldürmek istedim, üstelik o kadar kalabalık otobüste onu linç ettirmeyi de çok iyi bilirdim ancak bunlar asla kökten çözümler olamıyor.

Bir kağıt parçasına bakıp cinsel tatminini sağlayan bir toplumda yaşarken, kızların ve erkeklerin küçük yaştan itibaren bilinçaltlarına cinsellikle ilgili bir dolu saçmalık, hurafe ve korku salınmışken sokaklarda, toplu taşıma araçlarında kalabalık yerlerde ne kadar rahat bulunabileceğiz veya bulunabiliyoruz.

Bu tür olaylara tanık olup, yaşadıktan sonra aklıma gelen ve bu iğrenç mahlukatlara sormak istediğim tek bir soru oluyor “O şeyi yaparken, bir gün sizin de kardeşinizin, sevgilinizin veya eşinizin, annenizin başına gelebileceği ihtimalini hiç düşündünüz mü?“

Birçoğumuz yaşamlarımızın bir döneminde büyük bir aşk yaşamış ve maalesef ki, bazı nedenlerden dolayı (ki çoğu zaman bu nedenlere sonradan bakıldığında ne kadar anlamsız, yüzeysel olduğu anlaşılır) ayrılırız.

Boğrümüze bir taş oturur. Ayrılmak son düşündüğümüz şey iken, başımıza geldiğinde kamyon çarpmışa döneriz. Hayaller kurmuşuzdur halbuki gelecekle ilgili. Hepsi uçup gider.

Hayat daha bir siyah olur bu zamanlarda. Yalnız kalmak isteriz, konuşmak içimizden gelmez. Kendimizi bir mutsuzluğa sürükleriz. Müzik çoğu zaman yanıbaşımızda olur.

Daha önce dinlemiş olduğumuz ve hatta “Amaan değiştir şunu” dediğimiz birçok şarkıyı artık döndürüp döndürüp dinler oluruz. Daha anlamlı gelir. Her sözü bizim için yazılmıştır sanki. Hislerimize tercuman olur.

İşte benim için bu şarkılardan biri; James Blunt - Goodbye my lover. Çoğu arkadaşım da bu şarkının büyük bir hayranıdır.

Muhabbet kuşum dışardeyken ve manyak gibi uçarken küüttt diye aynaya çarptı, sonra biraz afalladı ve uçmaya devam etti. Girdi kafesinin içine.

Bir baktım hayvan deli gibi kusuyor. Ben kuşcağız sarsıntıdan beyni dağıldı, o yüzden kusuyor diye düşünürken. Öğrendim ki, muhabbet kuşları aynada kendini ilk defa gördüğü zaman başka bir kuş zannedip (eşi falan zannediyo herhalde) onu beslemek içgüdüsüyle kusmaya başlarmış. Bizimki de o yüzden kusuyodu sanırım :)

Hayatımda daha salak bişi duymadım yahu :)))

Kocaman LCD televizyonlar pek moda. Zenginlik göstergesi sayılıyor. O yüzden her fırsatını bulan alıyor bunlardan.

Sinirimi bozan bir şey var bu 16×9 oranındaki (Boyu eninin 16/9 katı) LCD televizyonların kullanımı hakkında. Cahillikten midir yoksa görgüsüzlükten midir bilmiyorum da insanlar televizyon kanalından 4×3 gelen görüntüleri yayıp 16×9 kullanıyorlar!

Niye?

“16×9 gösterebilecek kapasitede televizyon almışız. Kenarlarını boş mu bırakalım!“  diye mi düşünüyorlar acaba?

Oysa görüntüdeki herkes şişko patates gibi görünüyor. Soruyorum “Yahu, siz bu bozuk oranlı görüntüyü farketmiyor musunuz? Rahatsız olmuyor musunuz?” diyorum. “Amaan, sen de” benzeri cevaplar alıyorum.

Yahu tek ben miyim rahatsız olan bu konuda?