Uzun bir süre trafik kazasının verdiği psikolojik olayı atlatmaya çalışırken siteye fazla bir şeyler yazamadım. Tabi bu sırada yazacak çok şey birikti. Bunlardan birkaçı durak muhabbetleri ile ilgili.

Daha önceki yazılarımda dışarıda elektrik işi yaptığımızdan bahsetmiştim. Geçen hafta sonu yine kaza yaptığımız arabanın sahibinin evine gittik. Tabi ben onları cumartesi günü otobüs durağında bekledim beni araba ile alsınlar diye.

» Hikayenin Devamı

Lise yıllarında başlamıştı ona olan tutkum. İlk zamanlar ailemden korkum yüzünden onunla tek tük görüşüyorduk fakat bir süre sonra bendeki isteğin yavaş yavaş bağımlılığa dönüştüğünü hissettim. Ondan bir an bile ayrılmak istemiyordum.

Üniversite birinci sınıfta artık onun ayrılmaz bir parçam olduğunu anlamıştım. Birlikte yaşamaya başladık…

» Hikayenin Devamı

Bugün sizlere, ismini yazımın sonunda vereceğim bir arkadaşımın, bence ilginç ve sizlerinde ilginizi çekeceğini tahmin ettiğim hayat hikayesini kısaca anlatacağım.

Anlatacağım olay 1960′lı yıllarda geçiyor ve bütün hikaye şakalaşmayı seven iki çocukluk arkadaşından birisinin diğerine gönderdiği bir mektup ile başlıyor.

Çocuklukları deniz kenarındaki şirin bir Ege kasabasında geçen yaramaz mı yaramaz bu iki arkadaş, yaşadıkları kasabanın ortalığı birbirine katan iki haylazı imiş.

» Hikayenin Devamı

Soğuğun en çok hissedildiği, keskin ayazın çarptığı, her yeri dondurduğu bir gün. Akşam olmak üzere.

Yedi, sekiz yaşlarında görünen, soluk benizli hastalıklı yüzlü oğlan, donmuş su sarkıtlarının altında korunmaya çalışarak, sırtındaki gazete destesini bağladığı kayışı, soğuktan kıpkırmızı, uyuşmuş parmaklarıyla düzeltmeğe çalıştı.

Kayış, yer yer yamalı, incecik ceketinin altında zayıf omuzlarını acıtıyordu, omuz kemiklerini çok ağrıyordu. Soğuk iyice acımasız olmuştu. Ellerini ovaladı bir süre ve koltuklarının altına soktu. Öyle üşüyor, öyle üşüyordu ki…

» Hikayenin Devamı

Ben doğduğumdan beri ilk defa babam tayin istemişti. Her ne kadar istemediğimi babama söylesem de babam “Oğlum hayat burada çok pahalı. Bu yüzden ufak bir semte taşınmak zorundayız” demişti. Ayrılmak beni ne kadar üzse de kabullenmek zorunda kalmıştım.

Bu çevreyi nasıl bırakacaktım? Her gün sabahtan akşama kadar yüzlerini gördüğüm Emine teyze, Kemal dayı, Gül abla, Bakkal Necip amcayı, arkadaşlarım Yunus, Gürbüz, Mert, Oğuz, Mustafa… Onları nasıl burada bırakıp temelli ayrılabilirdim. Hele Bir de Beyza… Onsuz duramazdım ki ben.

» Hikayenin Devamı