Zaman, hayatımızda bir türlü kullanmayı beceremediğimiz şey sanırım. Toz gibi elimize geçirdiğimiz zaman alerji yapıyor sanki ve bu yüzden bir hapşırıkta uçup gidiyor ellerimizden.

İşin komiği hep zamanı iyi kullanmaktan bahsediyoruz.

1. Doğan çocuğumuz ocakta doğar yıl kaybetmesin diye aralıkta doğmuş gibi gösteririz nüfusta.

2. Çocuk okula başlar yıl kaybetmesin her şeyi çabuk öğrensin diye bir sene erken başlatırız ilkokula ki zaten çocuk kreşlerde okuma yazmayı 4 yaşında filan sökmüş olur okula başladığında.

» Hikayenin Devamı

Gerçekler tatlıdır ve her zaman göründüğünden daha basit ya da güzeldir. Hayat ise her zaman güzel sürprizlerle insanı şaşırtır.

Bu yazdığıma kendim bile inanmıyorum ama korku, öfke, şüpheler, karanlıklar, belirsizlikler, hayatı deplasmanda oynamak, kolay ve isyana sürükleyicidir.

İsyan ise isteğimizdir. Bunu seçmektense başarıyı, başarının getirdiği mutluluğu, kaybetmenin isyanındansa zarardan en kısa zamanda dönmeyi, gelecek korkusundansa, bilgeliğin verdiği huzuru tercih ederim. Hüznü seçtiysem çürüyeceğimdir. Sideceğim yolları seçerim. Sonuçlardan sorumluyum çünkü.

» Hikayenin Devamı

TRT‘de hafta sonları yayınlanan bir yarışma programıydı “Bir kelime bir işlem”. Hala yayınlanıyor mudur bilmiyorum.

İşlem bölümünde verilenler sayıları dört işlemle toplayıp, bölüp hedeflenen sayıyı bulmaya çalışırdın. Kelime bölümünde ise rastgele seçilen harflerden en uzun ve anlamlı kelimeyi oluşturmaya çalışırdın.

Pek ruhu olmayan bir yarışmaydı, her TRT programı gibi. Gerçi yarışmanın kendisi de şimdiki popüler yarışmalar gibi abidik gubidik değildi, belki de ondan ruhu yok diyoruz.

» Hikayenin Devamı

Lollipop yazmıştı. Neden erkekler sevgili olunca değişiyorlar diye. O zaman aklıma geldi, burada anlatmadan duramayacağım bir şey.

Annem çok güzelmiş gençliğinde. Babamsa genç ve toy. Annem 16, babamsa 18 yaşındaymış.

Günlerden bir gün, annemle babam yolda giderlerken adamın birisi anneme laf atmış. Bunu kendine yediremeyen babam adamla kavga etmiş.

» Hikayenin Devamı

Herby‘i ilk okuduğum zamanlarda yüreğim sevgi dolu bir çocuk kalbi gibiydi. O zamanlar Ankara’daydık. Apartmanın kocaman bir arka bahçesi vardı.

İki tane annesiz pisi yavrusu bulmuştum. Onlara apartmanın dışından kömürlüğe inen merdivenin altında bir yuva yapmıştım.

Planım bir iki gün içinde onları eve almaktı. Bu sürede de ben babamı ikna etmeye ugraşıcaktım. Evde bir kutu buldum ve birkaç t-shirt, bir de tüylü bir şey. Kedi oyuncağı olması için. İki tane de çay tabağı (mama kabı)… Bulduğum bu kutudan onlara çok güzel bir kulübe yapmıştım.

» Hikayenin Devamı