Susarak ne çok şey anlatmak istemiştim. Oysa aylardır tek kelime çıkmıyor dudaklarımdan. Ne tuhaf şeymiş büyümek. Hüzün büyüyor, dertler büyüyor. Mutluluksa hala yetim.

Özlemişim senden ayrı geçen zamanlarda “Babam” diyebilmeyi! Benim çocukluk sevincim! Babam!

Bizim hiç birlikteliğimiz olmadı biliyor musun? Lunaparka gidip saatlerce dönme dolaba binemedik. Ben başım dönerek aşağı indiğimde senin bacaklarına sarılamadım. Atlıkarıncada peş peşe seyir edemedik.

» Hikayenin Devamı

Yoruldum bu gidişlerden ve vedalaşmalardan. Sessizce kalıp, boş bakmak isterken hayata, neden tutuyorsunuz elimden? Bırakın beni köşelerime.

Eskimiş bir vuslat benim derdim de ilacım da. Şimdi beni sevmenizin hiçbir anlamı yok. Her gece sizsizliğe gömülürken yoktunuz. Ellerim ellerinize defalarca yalvarırken çekip gitmiştiniz. Umarsızdınız guruluydunuz ve acımasızdınız…

Şimdi gidin. Beni sevmelerinizin bir anlamı yok ruhumda. Bu saatten sonra dur diyecek değilim sizlere.

» Hikayenin Devamı

İlişkiler bazen çıkmaza girer. Nasıl davranacağını bilemez hale gelirsin. Her günü kavga, tartışma ile geçmeye başlar. Bir anda beynini kemiren sorular belirir.

Seviyor muyum? ”Evet, seviyorum ama aşık değilim” bilmecesi başlar bir anda. Ne olduğunu kendi beyninde çözemezsin bir türlü. Nedir ki bu “Seviyorum ama aşık değilim” senfonisi. Düşündüm durdum.

» Hikayenin Devamı

Havalar iyice soğudu ve kış geldi. Sizi bilmiyorum arkadaşlar ama ben soğukları hiç sevmem. Çünkü kendime dikkat etmediğimden hasta olurum. Kışın en zevkli yönlerini bile yaşayamam ben.

Mesela kardan adam yapmaya dışarı çıkmıştım bir keresinde. Oyun oynamaktan kendimi unuttuğum ve montumu da kardan adamın üşümemesi için ona giydirdiğimden, ertesi gün hasta oldum.

Buna benzer nedenlerle hangi kış dışarı çıksam sonuç aynı oldu. Tabii ki annem de bir daha izin vermedi kışın dışarı çıkmama. Ne de olsa beni çok seviyor canım annem. Ama ben onun tüm tedbirlerine ve ikazlarına rağmen yine hasta oldum. ”Nasıl başardın?” dediğinizi duyar gibi oluyorum. Anlatayım.

» Hikayenin Devamı

Yalnız bıraktın beni. Hani söz vermiştin, hiç yalnız bırakmayacaktın beni. Hani her şeyindim. Peki, neden şimdi cenaze töreninde bile bir yabancı gibi duruyorum. Bir yabancı gibi gidişini izliyorum. Yaklaşıp seni son bir kere göremiyor kahroluyorum.

Hastaneye gidişine kadar, o sabaha kadar senin her şeyindim. Komaya girdiğini öğrendiğimde günlerden çarşambaydı, bilmiyorum ya da zıkkım şimdi ne önemi var ki.

Nasıl gelmiştim o hastaneye, nasıl öğrenmiştim birdenbire işyerinde bayılıp uyanmadığını. Evden çıkarken ki o neşeli halin, beni eğilip öpüşün, sessizce fısıldayarak kulağıma “İşten ararım” deyişin son hatıra bana.

» Hikayenin Devamı