Günlerin ardı sıra birbirini eskittiği hızlı yaşamakların arasında, her yalnız kalışımızda hepimizin kendi çığlığını dindirmek için bir cümlesi var:

“Mutlu olmayı herkes kadar hak ediyorum“

Aslında bunu söylerken biz, bizim istediğimiz kadarıyla bulmamış bir mutluluğadır itirazımız. Konu mutlu olmak olunca isteklerimizi mecburen o kadar daraltmış ve kısıtlamışızdır ki, bu kadar azına razıyken bile gelmeyişi çıldırtır bizi. Ve gelenlerin yanına nasıl gelmiş olursa olsun bize gelmediğinden, gelmesini bu kadar arzuladığımız mutluluk, gelmedikçe düşüyle bile bizi mutsuz etmeye yeter.

» Hikayenin Devamı

- “Biraz zaman, bekle” dedi.

- “Ben otobüs bile bekleyemem, bir sonraki durağa yürürüm” dedim.

- “Aynı otobüse binmiyor musun sonuçta?” dedi.

Keyiflendim.

Başından beri “oyun” gibiydi bu. “Son lafı eden” olma yarışı.

» Hikayenin Devamı

Evet, dün gece Lost’taydım. Rüyamda. Gözlerim kapadığım anda kendimi o adada buldum.

Ne yapcağımı şaşırmış bir halde oradan oraya dolaşıyordum. Herkese derdimi anlatmaya çalıştım. Benim burda olmamam gerekiyordu.

Biraz vakit geçktikten sonra adaya alıştım. Adanın abisi olan Jack’in yanına gittim. Çünkü en sevdiğim karakterdi Jack. Bana sahip çıkar diye düşündüm.

» Hikayenin Devamı

En zor gün… Bir yandan işsizlik, dolayısıyla parasızlık. Dostların en azından bazılarının “meğerse” parayla satın alındığı zaman. Oysa bir paket sigara ya alıyorum ya da bir dolmuş kadar uzak olan sevgiliye bazen yetişiyor bozukluklarımın bütünlemeleri.

Bozulmalarım ise hep iftiharlık. Bir kez kal be bütünlemeye! Yürünerek ulaşılabilen nefes alımlık yerlerde bir bira, iki pipet paylaşımlar.

Kahkahalar yine de en zengini olduğumuz. Borç bile verebiliyoruz ama satmıyoruz. Sarılmalar hayata, birbirimizin kollarından geçiyordu öncelikle. Sarhoş olup yalpalamalarsa birbirimizin adımlarından.

» Hikayenin Devamı

Küfür diyorum; savaşmaktan iyidir, sevişmekten kötü. Hem bazı küfürler de sanatsaldır. Hayat kurtarır bazen küfür. Can almaktan, can vermekten alıkoyar insanı. Boşaltır kötü öfkesini insanın, elini yanlışa bulamaktan kurtarır. Ve onu kör karanlıktan alıkoyar.

Küfrü savunmuyorum. Ama doğru yerde, doğru zamanda ”Yaşasın küfür!” diyorum. Küfür diyorum, kimi zaman vitamin minaral ve hatta esansiyel aminoasitler kadar vazgeçilmezdir. Çünkü insanın doğumundan itibaren sergilediği bütün eylemler, varoluşuna dönüktür.

Günümüz vahşi kapitalizminde insanın ”küfürsüz varolması” imkansızdır. Kontrolü kaybetmemek şartıyla.

» Hikayenin Devamı