Ben bir babayla kıza bakıyorum. İçim yanıyor ama biliyorum; babam bana yukarıdan gülümsüyor. Kaç yaşında olursam olayım, isterse nine olayım, geçen boş yılları düzeltemiyorum.

Ne ablamla, ne babamla olmuyor. Aksine hepsinden uzaklaşıyorum. Canımı acıtıyor hepsi. Yakıyorlar bilmeden. Herkes uyuyuyor. Kimi annesinin yanında, kimi babasının kucağında.

Herkes sevinçle bir bayram sabahına uyanacak yine. Ben dayanamayacağım. Bir çocukla, babasını göremeyen bir çocukla, ablasını el ele tutuşmuş görmeye.

» Hikayenin Devamı

Sonbahar; hüzün mevsimi, ayrılık mevsimi. Her sonbaharda yaşadım aynı hüznü.

Yağmurlu akşamlarda gözlerim camlardan ayrılamadı. Ilık, belki biraz soğuk, az biraz üşüten ama unutulmayacak duygular yaşatan sonbaharlarda aynı ağlamaklı burukluğu yaşadım.

Yine geliyor sonbahar. Bu sefer bir farkla, bu sefer yalnızım. Belki aşkı bulurum, onunla yaşarım baharımı, kışımı. Onunla yürürüm belki hasret kaldığım loş sokaklarda.

Çiseleyen yağmur, boş sokaklar, belki biz, belki de ben.

Yine yaşayacağım sonbaharın hüznünü.