Sanıldığı gibi derdi para, ün, nam, doyumsuz bir cinselllik değildi, ciddiye alınmaktı. Büyük adam oldu. Siyasete bile atıldı hiç istemeden.

O işin sonunu görmekten çok korkuyordu. Hedefi, sonunu kendisinin göremeyeceği kadar uzun bir yolda hedefini bilmek, uzanmak ama asla ellemeden son nefesini vermekti.

Ezikliği her alçak gibi, çocukluğunun hak etmediği ruhsal tacizlerle dolu olmasıydı. Her alçağı nefreti ayakta tutar.

Ama asla net bir hesaplaşma sonu görmek istemez. Nefretini zamana, hatta yüzyıllara yaymak ister. Çünkü hiçbir hesaplaşma, hiç bitmeyen kabuslarını sona erdirmeyecektir.

Herkes Napolyon’u bilir. Hatalarını, Avrupa Birliği’nin ilk tohumlarını atan büyük adam olduğunu da. ”Çocuk Napolyon”u bilmez ama.

Herkes faşist Hitler’i, Mussolini’yi, Franko’yu bilir de, çocukluklarını ihmal edilebilecek önemsizlikte görür. Halbuki kimse bilmez. Her ihmal bir alçağın kaynak aldığı vahadır.

Bazı şeyleri anlama yetersizliğinizin olması sizi hiç mi rahatsız etmiyor? Metinsel bazı şeyleri idrak edememe yetersizliği çok rahatsız ediyor.

Yangınların çoğu ihmalden çıkıyor. Bana göre savaşların nedeni de ciddi ihmallerdir. Alçaklık ihmalden büyür. Artık büyük bir alçakla karşılaştığınız zaman var olan değer yargılarınızla ona asla engel olamazsınız. Onun olmayan merhameti tek sığınağınızdır.

Parktaki masum çocuklara baktım ve yüzlerine bakıp üzülerek ”İçlerinden kaçı alçak olacak?” diye seviyesiz tahminlerde bulundum. Hepsi de çocuksu telaşla var olmaya çalışıyorlardı ve bir alçaklığı uyandıracak en ufak iz taşımıyorlardı. Utandım…

Ama utancım bile gerçeği değiştirmeyecekti. Alçaklar her zaman, daima, hep ihmal edilmiş çocuklardan çıkıyor.

Ne garip, kedinizi yavruluğundan itibaren sevgi vermezseniz kedi olarak kalır. Hiçbir şey olmaz. Ama çocuğunuza gereken sevgiyi vermesseniz, alçalır, ”Alçak” olur.

İşte budur alçaklığın evrensel tarihi.

• İki gol
• O benim babam
• Suçlu kim
• Hayal mi?
• Dersanedeki tebessüm