Aynalar
canocano yazmış
Hayat koşulum var benim. Ama koşulu sunan ben değilim. Sunanı ben olmayan bir sunağın içinde ne aradığımı soruyorum kendime.
Kendime soruyorum ama beynim sağırlaşmış, duymuyorum soruyu. Balık hafızasının uzunluğunda geçiyor sorgulamam. Yani kısırdöngü.
Beynim, hani derler ya, dehlizlerde de dehlizleri bulamıyorum. Onlar nerde? Gönlüm kabarık, içim karanlık, kendimi arıyorum.
Bugün bir rüyadan uyandım. Saat onikiyi geçmişti zaten. Ayakkabıların her ikisi de ayağımdaydı. Ben zaten külkedisinin üvey ablasıydım. Prens beni istemeyecekti ki. Külkedisi nerde? Şeytan aldı götürdü, satamadan getirdi. Kısırdöndü.
Bir aynaya baksam, ah bir baksam. Herkes bunu diyor bana. Aynaya baktığımda o da bana bakıyor. Ben bakmadan o hiç bana bakmıyor. Kırılıyorum.
Onun kırılması uğursuzluk, benim kırılmam umursuzluk. Korkuyorum. Korkuyorum. Korkuyorum.
|
12 Nisan, Cumartesi , 2008






Pazar, Nisan 13th, 2008:
Niye bu kadar karamsarlık?Hayatı güzel yönleriyle görmeye çalışsan?Vardır..Sen yok sansan da vardır karanlığı yok edecek ufacık bir ışık.Çık dehlizlerden.Her şeye rağmen hayat çok güzel..