Dokunma pencereme camıma!
anafikir yazmış
Ganelde gayet uysal bir ruh haline sahip olan ben, zaman zaman mantık sınırlarına sığmayan takıntılarım nedeniyle kendimi çileden çıkmış bir halde buluyorum. Bu takıntılarımdan biri de bir anda pencere camının tıklanması.
Evim birinci katta. Sürekli bulunduğum odanın iki tarafı pencerelerle çevrili ve her ikisi de “tık”lanabilecek yükseklikte.
Çoğu zaman bilgisayarımın başında pür dikkat bir şeylerle uğraşır haldeyimdir. Çevremden soyutlanırım. Tam bir konsantre hali.
İşte tam bu sırada biri aniden pencere camını tıklatırsa sinir tellerim atıyor. Belki de dünyanın en sinirlenmiş adamı oluveriyorum. Fizyolojimin genel açıklaması şu;
“Güzel kardeşim! Kapı varken, kapıda zil varken ne bok yemeye camı tıklatıp beni zıplatıyorsun!”
Bir bakıma haklı aslında fizyolojim. Aslında direkt, apaçık bir korkma, irkilme hali oluşuyor o tıklamayla birlikte. Sonra da o korkuyu gizlemek için sinirleniveriyor.
İşin daha çileden çıkaran hali ise, benim bu takıntımı öğrenip, inat edercesine her evime geldiğinde camı tıklatıp, beni yine irkiltip, “Abi mal mısın! Niye tıklatıyosun sinir olduğumu bile bile” tepkime muşmula gibi sırıtıp, “Şaka yaptım” demiyorlar mı…
Allah’ım sen söyle, bu adam şimdi okkalı bir Osmanlı tokadı haketmiyor mu!!
 
 Loading ...
|
|
10 Mayıs, Perşembe , 2007
Cumartesi, Ekim 6th, 2007:
o sinir harbini çok iyi bilirim!!
tüm lise hayatım boyunca sıçrayarak ders çalıştım. odam koridorun sonunda, tam uslu uslu ders çalışırken içeri biri girince ben birden yerimden sıçrıyorum.hayır bir değil iki değil, sarılık olcam korkudan.çocuğum olmicak.
bu böyle olmicak bi çözüm bulmak lazım dedik.ve odama gelicek olan kişi (çekirdek ailem) koridorun başından adımı seslenicek, ben de sesi duyunca içeri girenden korkmicam, şeklinde bi karar aldık.
bu kez de o odama yaklaşanın birden adımı söylemesinden irkilir oldum.
baktım ev halkı isyanlarda, başlicaz senin ses fobine de sana da demeye ramak kaldı,
ben de koridor kapısına ve kendi odamın kapısına çan asmakta buldum çareyi.
işe yaradı mı diye sormayın bile..
Cumartesi, Ekim 6th, 2007:
ayyyyy o ses fobisi olanlar. hayati zehir ederler bir bayan arkadasimin basina geldi. kadin tamtamla odaya girse adam isine dalip duymaz, farkettigi anda da kalp krizi geciriyormus gibi oynar. kadincagiz 3 yil cekebildi yav.
Cumartesi, Ekim 6th, 2007:
yav ben bu yaziyi daha önce okudum kimin geliyor. hic yorum yapilmamis mi o zaman bu yaziya?
Cumartesi, Ekim 6th, 2007:
yazin tokat gibi patladi suratimda.
abi nekadar normal yasiyorum ben hayati yaw.bir fobim bile yok mesela.
gune soyle guzel guzel basliyim diyodum olmadi bak simdi.
telefonumda kayitli olan 1-2 arkadasima bugun telefon edip.” beni korkutun,guldurun veya kizdirin lan” diye cikisacagim.
Cumartesi, Ekim 6th, 2007:
AY BAYLDM ARKADAŞLARINA.TAM BENLKLER..HAHAHAHAHAA.
Cumartesi, Aralık 8th, 2007:
çok küçükken erkek kardeşim karanlık odalardan birine saklanır, ben odaya girdiğimde önüme atlayıp çığlık atardı. ben saatlerce ağlardım, o olduğunu bildiğim halde. ne kadar korktuğumu bile bile vazgeçmedi alışkanlığından, büyümemize rağmen. ne zaman karanlık bir odaya girsem şimdi, önüme atlıycağından korkarım. atlarsa da, hiç utanmam, ağlarım.