Bir yangından, hem de büyük bir yangından, hatta delemediğimiz kuşatmalarda son kalan yanmamış yerimize de kundak veren bir yangından kaçarken ya da teslim olmaya ramak kala kurtulma ihtimalimizi tasarlarken önce neyi kurtarmalıyız? Hatta ”Önce neyi feda etmeliyiz?” diye sormak gerekiyor. Sormak gerekiyor; çünkü neredeyse ömrümüzün her anında cehennem soluyoruz.

Yuttuğumuz ateş toplarına öylesine alıştık ki, döndüğü yeri unutan yeminlerimiz bile var artık. Bu içimizin avlularına kadar varan yangın, bulabildiğimiz ilk okyanusu üstüne kapatmayı istemek yerine bizde yangın kültürü oluşturup, menhus bir tümöre dönüştü bile.

Geldiğimiz nokta o ki, bu yangın yeri artık bize yurt olmuştur ve ne kaçmak ne kurtulmak, ne de feda gibi kavramlarla aramızda cisimleşen bir haslet kalmamıştır. Teslimiyet yeni yaşama şeklimizin, bize eskiyi hatırlatan her türlü yiğit duygumuzun kokainidir ve başımızı nereye çevirsek uyuşmak için gerekli altyapı ve bunun tacirleri örgütlü durumda bizi bulmaktadır.

Ne kadar çok ve çabuk teslim olur ve bu teslimiyete alesta halimizi kurduğumuz küçük sanal kavimlerde ve köşe yazılarında ve seviştiğimiz yataklarda ve yaşadığımız banliyölerde ve saklandığımız gettolarda ve karıştığımız kalabalıklarda ne kadar hızlı dramatize edersek, tragedyamız o kadar önem kazanıyor.

Öyle ya, teslim olan aslında savaşçıdır. Her teslim oluşta insanlığın yiğit bir evladı daha örselenmektedir ve koşullar… Ahh! Koşullar bir böyle olmasaydı her şey çok daha başka ve biz bu kadar yenik ve bitik olmazdık elbette.

Hadi politik bir arkeoloji ile büyük kalabalıkları kandıran söyleme dahil olmayı herkes gibi yapıyoruz, ya kendimizi kandıran içimizdeki sesi kim üretiyor? Bizi bize karşı alçaklaştıran ne?

Koynuna girdiğimiz düşün ırzını teslim etmeye kadar varan sefil eşgalleri nerden buluyoruz? Gerçeğin krallığına göz dikmemizi kim engelliyor? Bir kadınla sevişme biçimimizi, belki de en özgür alanı bile düzenleyen kurallar hangi nöbetçi ışıldaklarla yüzümüze çarpılıyor ve biz bu granül, bu çabuk eriyen ahlakı kimden edindik, sormalı kendimize.

Belli içermelerle ama bağlacından yola çıkarak bir meramı anlatmaya çalışan tefrika ayaklar altında sürünürken, bir orospunun düzüşme günlüğü, elektronik ortamda her gün yüz bin okuyucu bulmaya aday hale gelirse buradan ne çıkar sizce?

Pardon özür diliyorum sizden. ”Orospu” dedim, reklam spotlarında ”fahişe” denmişti, af edersiniz. Üzerimiz parfüm yerine insan koktuğu zamanlarda bu ifadeleri kullanmak ahlaksızlık sayılırdı ama şimdi neredeyse ritüel haline gelmek üzere.

Beş yıldızlı ve yüksek, çok katlılığı ve pahalılığı kerteriz noktamız haline gelmiş o güzelim düş bahçemizde kral dairesi yatan iskanların neredeyse indirim kartı vereceği seviyeli fahişeler, kitap üstüne kitap yazıp, orospuluğun ontolojik bir eleştirisini bitirmek üzereler.

Bu anlamda çıkan tüm kitaplar ve günlük yayınların, bizim hangi refleksimizi harekete geçirdiğini anlamak zor. Fahişe yaptığı, yaşadığı her ne varsa açıkça anlattıkça, bunu yapan biz olduğumuz halde bundan hicap duymak yerine ona ulaşacak hamili kartlar bulmaya çalışıyoruz.

Fahişe yaptığından geri adım atıp, tekrarı olmayacağı konusunda teminatlar üretip toplumun sağduyusu ve şefkatine sığınmayı istemek yerine, bir başına toplumun karşısında aymaz ve hala isterik işine devam edebiliyor.

Fahişe ve biz bir araya gelip yeni bir anlayış biçimi tesis edebiliyoruz. Ama bu anlayış elbette çözüme yönelik değil. Daha çok pansuman yapmaya ve olasılık dahilinde ise bir kerede denemeye yönelik bir anlaşma. En iyisi bu çıldırıyı burada kesmek ve deliliğe övgü için Pappini’ye teşekkür etmek.

Ama durun haklısınız. Böylesi sorularla, zaten birçok kayıpla üstlendiğimiz kısa konaklamayı yani hayatı daha da anlaşılmaz daha da kaotik ve öğrenmenin getireceği enfarktüse açık alanlara çekmenin bir anlamı yok.

Bunca hızlanmanın arasında oryantal ya da oksidental gibi kavramlarla rönesansla, felsefeyle, antropoloji ile, sosyoloji ile, şiirle ve edebiyatla ve benzer diğerleriyle bir yeni hayat kurmak istemenin hizmet ettiği üslup sanırım yalnızca bölünmez bütünlüğümüzün kulağına karanfil takmak olur ki; bizden çok daha cumhuriyetçi ulu ulema buna zaten izin de vermez.

Tamam anlaştık. Artık cildi kırışık, koca ve kocamış, merhem müptelası bu dünya için gözyaşı dökmek romantizmine son veriyorum. O ne idüğü belirsiz sonu -izm ile biten abuklamaları da çıkardım aklımdan. Bana böyle kavramlar bu bizi eskiye götüren algı biçimleri, rahmi, tahvillerle parçalanan, ömrümüze dair şık olmayan ve ağdalı sözler nereden geliyor ve ben bunları nasıl sırtımda tuğla gibi taşıyorum, çözemedim.

”Çözmem gerekiyor mu?” derseniz; o eski, yani sizle anlaşmadan önceki düz bilmez sarp aklım olsa ”Gerekiyor!” derdim elbet, ama şimdi gerek yok canım.

Biri beni durdursun yahu! Evet biri beni durdursun. Yazının sonuna her ne kadar anlaştık ise de :) affınıza sığınıp bir şiirimi eklemek istiyorum.

Çıldırıp bu dünyayı
Kafama sıkmadan önce
Sıkmadan hayatı
Aşkı ve çocukları
Ve kavgayı
Kendimi birine
Emanet etmek istiyorum.
Alın beni vitrinde iyi durur bilincim.
İyi durur bayramlarda yaşama sevincim.
Alın beni
Alın…
Benim tozumu bu cinnet
Almadan önce.

• Molossidae
• Körpe kalem
• Issız Ada(m)
• Hoşçakal
• Yalan oldu, bitti