Bence hayatımda yaptığım en büyük hata kendi yanımda olmaktansa başkalarının yanında olmayı tercih etmem. Bunu İstanbul’da yalnız kaldığımda, özlediğimde, özlendiğimde, vurduğumda, kırdığımda ve kırıldığımda müthiş anladım.

Sonra, yavaş yavaş kendi yanıma doğru ilerlediğimde duyduğum ilk cümle “Sevgi dilendim vermedin” oldu. Ardından “Sen zaten kimseyi takmazsın, kimseyi tanımazsın, bencilsin“e kadar uzanan sözleri duydum.

Şimdi anlıyorum ki, aslında ben onların yanında olduğum süreçte onlar da benim yanımda olduklarını sansalar da, biz asla yanyana olmamışız, olamamışız.

Bu nedenle hayatım boyunca en çok dost kaybettiğim dönem bu kendimle ve kendi kendime kavga ettiğim dönem. İnan kaybettiklerim adına özlem duysam da, üzüntü bana çok uzak ve zaten hayatımızda etkin –iyi ya da kötü- sonuçlara yol açan duygumuz özlemden başka bir şey değil.

Bunu ya şefkatle ya da şiddetle anlatırsın karşındakine. Ya doğru zamanda ya da yanlış. Ben hep yanlış zamanları seçtim ve hep şiddeti. Sarmak istesem de, sararsam beni ittirirse korkusuyla..

Aslında herkesin, hepimizin istediği biraz sevgi ve şefkat. Bazen inan benim de ihtiyacım oluyor. Yüzüm gülse de, sarsam da, sarmalasam da ama sanırım artık bunu kimse anlamıyor çünkü herkes zaten kendi yanında.

Özür dileyerek artık ben de…

• Sevdikçe büyüdü gözümde dünya. Dünya döndükçe küçüldü sevda
• Şaşkın
• Bir dağ kurdum hayalimde
• Kumrular ve aşk
• Zor zanaat su yalnızlık