Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bir “politika düşkünü” gibi göremedim. Belki doğduğum zamanın, politik hayatın zorunlu askıya alınışı ya da belli bir kitlenin faaliyet alanı haline gelişinin arefesine denk gelmesiyle ilgiliydi bu. Bilemiyorum.

Sadece iki yaşında olmam gereken zamandan aklımda kalan bir iki “paşa cümlesi” asılı kulaklarımda. Annem hatırlamamın imkansız olduğunu söylese de ben hatırladığımı iddia ediyorum. O, “paşa”nın buyurgan sesi ve babamın o sesi teybe kaydeden elleri, hatırlayabildiklerim bunlardan ibaret. Maalesef ya da iyi ki..

Bugün yaşadığım hafif şiddetli, sarsıcı bir hikayeden sonra aslında bunlardan hangisini söylemeliydim bilemedim. “Maalesef” mi, “İyi ki” mi?

Bugün duyduklarım ve gördüklerim sanırım hep görmezden geldiğim bir dehşeti tüm açıklığıyla bana gösterdi, ürktüm, ürperdim. Belki de ilk kez politik kökenli bir gerçek kanımı dondurdu.

Sabahın erken saatleri iş yerine adımımı attım. Televizyon açık, Cumhuriyet Bayramı nedeniyle İstiklal Marşı söyleniyor ve iş yerindeki bir arkadaş ayağa kalkmış, sağ eli yukarıda bozkurt selamıyla marşa eşlik ediyor.

Ben çocukken Atatürk’e hitaben on kasımlarda, milli bayramlarda oturup mektup yazardım. Ama o zaman bile bunu kimselerle paylaşamazdım, çünkü bu çok özel ve mahrem bir şeydi, sadece “duygu” vardı, sadece sevgi.

Sonraları “hamasiyet” denen şeyin ağırlığı omuzlarıma binince ona yazmaktan da vazgeçtim. Ona dair her şeyin kullanıldığı ve kolayca tüketilip bir tarafa atıldığını farkettiğimde duygularımı benzerlerinden ayırt etmek zorunda hissettim.

Sonraları bu bir alışkanlık haline geldi. Tanrı ya da sevgiliye de öyle bakmaya başladım. “Tanrı” hakkında da, “Atatürk” hakkında da, “vatan sevgisi” hakkında da, “yar” üstüne de konuşmamayı ilke edindim. Bunlar üzerine yorum yapıldıkça kirlenen, sıradanlaşan, büyüsünü kaybeden şeyler haline gelmeye başladı, benim gözümde.

Hayatımda en ürktüğüm şeyin, samimiyetsizliğin beni esir almaması adına bu ana başlıkları “konuşulmayacaklar” listesine ekledim. Fakat insanlar, ben bu konularda konuşmadıkça duygusuzlukla, umursamazlıkla suçladılar. “gamlı” ve “umursar” olmak için illa sürekli “Allah” demek, “Atatürk” demek, “vatan- millet- sakarya” demek, nereye ya da kime gideceği, neye veya kimin hayatına mal olacağı önemsiz, hamasi cümleler etmek gerekirken ben aksini seçtiğim için eleştirildim.

İçi boş ve hamasi sözlerin, eylemin ve çığırtkanlık ihtiyacı duymayan hassasiyetlerin önüne geçtiği bir dünyada ben ve benim gibiler, yeri geldi duyarsızlıkla, vatan hainliğiyle, inançsızlıkla, kanı bozuklukla suçlandık.

Aslında ne kadar kolay “duyarlı ve vatan sever olmak” değil mi? Ne kadar kolay anti- emperyalist, komünist, milliyetçi, “Allah kulu”, iyi vatandaş olmak.. Sözlerin ölçüt olduğu, aşırılıkların alkışa tutulduğu, sözlerle bir milletin dize ve galeyana getirildiği bir ülkede “her şey” olmak ne kadar kolay.. “hiçbir şey” olmaktan çok çok kolay.

Televizyonlarının başında yeni bir operasyon beklentisiyle “intikam” sarhoşluğuna kendini kaptıran kitlelerin aynı coşkuyla (başka seçenek olmadığına dair inançtan belki) davullu zurnalı gönderdikleri çocuklarını, yine olağan bir ritüelin parçasıymışçasına kabullendikleri “şehit törenleri”yle uğurlamaları kanımı donduruyor, elimde değil.

Geçen gün izlediğim film geliyor aklıma, genç adam yanındaki yaşlıca alman kadına “kurban bayramı”nın hikayesini anlatıyor. Sonra ekliyor;

- “Ben çocukken kurban edileceğimden çok korkardım. Babama sorup dururdum; Baba beni de İsmail gibi kurban etmeni ister mi Allah?”

Sonra dalıp gidiyor adam. Kadın soruyor:

- “Peki ne derdi baban?”

- “Allah bile gelse önünde dururum, kimse zarar veremez sana” derdi babam.

Ve düşünüyorum, kim isterdi çocuklarını bir anlamsızlığa kurban etmeyi. Birileri çıkıp bana söyleyebilir mi peki? Bu “kurban” edilişin bir anlamsızlık uğruna olmadığına ikna edebilir mi beni? Beni değil tamam, en azından çocuklarına kimsenin zarar veremeyeceğine, buna daima engel olacaklarına kendilerini inandırmış anneleri-babaları ikna edebilirler mi?

Ya da kim gerçekten orda yıllardır süren savaşın gerçekten ekonomik- politik bir oyunun ötesinde, bir etnik köken savaşı olduğuna inandırabilir beni?

Peki bu noktada “milli duyguları” kullanılan kitlelerin durup kendilerine “kurban” çocuklarına ve olası kurbanlara bir bakmalarını kim sağlayacak? Kim bu “kirli oyun”un aslında kimin kiri olduğunu söyleyecek bu insanlara? Kim bu savaşın bu şekilde asla bitmeyecek bir “bilgisayar oyunu”, birilerinin eğlencesi olduğu gerçeğini anlatacak?

Gökyüzünden bir “mesih”in bir başka peygamberin Mezopotomya topraklarına inmesini mi bekleyeceğiz hep beraber? Gelecekse gelsin o zaman, gelsin artık.. Benim artık içim acıyor..

Artık iki tarafın da aslında “taraf” olamayacak kadar maşa oldukları bu oyunda her “kurban” benim canımı yakıyor. Artık gökyüzünden bir meleğin inip “kurban edilecek koyunlar” getirmesini diliyorum, çocukların yerine kurban edilmek üzere…

• Nereye dikilmek istersen, söyle seni oraya dikeyim
• Gülüm
• Düşünelim; Vatan için ne yapabiliriz?
• Kahverengi bulutlar ve ateş böcekleri
• Çanakkale işte böyle geçilmedi!