Hayrettin Güneş, ölceği gün ilkokul arkadaşının geleceği vapura yetişmek için saat beş buçukta uyandı. Vapur altı buçukta gelecek olmasına rağmen, evinin uzak olmasından dolayı ve herhangi bir aracın geçmemesinden dolayı erken uyandı.

Sabahın erken saatleri olmasından dolayı hava daha ışımamıştı. Karanlık ormanlık alandan yürürken, bir yandan elinde tuttuğu Salih’in ilkokulda kendisine verdiği bilyelere bakıp gülümsüyor, bir yandan da arkadaşının neden apar topar geldiğini düşünüyordu.

İskeleye geldiğinde vapur daha gelmemişti. Bir banka oturdu Hayrettin. Vapurun yanaştığını görünce ayağa kalktı. Sağa sola şaşkın şaşkın bakınan Salih’in omzuna elini koydu.

Uzunca bir süre sarıldıktan sonra bir çay bahçesi bulup, çaylarını içerken simitlerini yemeye koyuldular. Bir yandan eski anılardan bahsedip gülüyorlardı.

Hayrettin Salih’e neden apar topar geldiğini sorunca, Salih’in dudaklarından o iki kelime çıktı kan davası.

Köyünde kan davasının olduğunu bilen Hayrettin, sıranın arkadaşına geldiğini duyunca adeta buz kesti. Bu havayı değiştirmek için cebinden bilyeleri çıkardı Hayrettin, Salih’e verdi ve onda kalmasını söyledi.

Salih bilyelerin içinden mavi olanları seçti ve Hayrettin’e geri verdi. Çünkü Hayrettin’in mavi bilyeleri çok sevdiğini unutmamıştı.

Hava kararmıştı. Yolları uzundu, bu yüzden yola koyulmuşlardı. Ormanlık alana geldiklerinde arkalarında birisinin olduğundan haberleri yoktu. Bu kişi köyden beri Salih’i takip eden kan davalısıydı.

2 el ateş sesi duyuldu ve adam arkasına bile bakmadan davayı görmenin rahatlığıyla koştu, karanlıkta kayboldu gitti. Ancak yanlış kişiyi vurduğundan habersizdi. Çünkü yere düşen mavi bilyelerdi…

Not: Bugün Türkçe vizesinde yazdığım kompozisyonu çok beğendim, paylaşmak istedim. Umarım beğenirsiniz.

• Baba hasreti
• Biz hiç büyümeyi istemedik ki
• Sensiz olmuyor meleğim
• O benim babamdı
• Böyle ev arkadaşı düşman başına