İşte yine filmi başa sarıyoruz. Yine adın geçiyor ve yine yüreğime kıvılcımlar sıçrıyor. Dışarıda deli gibi yağmur var. Ama o da ne? Nedense içimdeki yangın daha da alevleniyor. Yağan yağmur hatta gözyaşlarım alevi biraz olsun eksiltmiyor.

Dur durak bilmeyecek, bu işkence bitmeyecek. Herkes ondan bir haber getirecek ama kimse iyiyi söylemeyecek.

Koskoca 20 yıl. Anlatılması güç, yaşanması imkansız. Sadece hayali var önümde. Tam 20 yıl önceydi ondan vazgeçişim.

Hastaneden evime döndüğümde, ağzınla yavrusunu besleyen o vardı karşımda. İlaçlardan bitkin düşmüş, evine gelme sevincini yaşamadan yine ilaçlara boğulan, gözyaşları içinde “Ben bunu istemiyorum” diyen küçücük bedene can veren o vardı.

Yeri gelir söverdi, yeri gelir döverdi ama yeri gelir bir yudum ekmeği ağzına alıp, ilacı içine katıp, yavrusunu besleyen o vardı. O benim babamdı.

Evine gelmezdi bazen, nerede olduğunu o bile bilemezdi. Sevgisini belli etmez yüreğindeki kıvılcımları göstermezdi. Döverdi yeri gelir ama o benim babamdı.

Yatağına yattığında her an ölümü bekleyen, içtiği sigaranın zehrini horultusu ile odaya salan cansız bir bedendi bazen karşılaştığım. Gün gelir kalkamazdı yatağından. Hırçınlaşıp söverdi ama o benim babamdı.

Nedensiz tartışmalar olurdu evde. Annem içiyor diye kızardı, o ise hesap vermez susardı. Büyük bir yüreği vardı sevgisini belli etmezdi ama sevmekten ziyade tapardı ben bunu bilirdim. Kucağına alıp sevmese de o benim babamdı.

Senden kopup buralara geldim. Sandım ki, bir şehir uzağında olsam eksikliğini yaşamayacağım, sandım ki, sana ihtiyaç duymayacağım, her şeyi unutup sensiz yaşayacağım.

Hiç kimse senden haber getirmeyecekti bana. Ne iyi, ne kötü. Varsın, bunu bilecektim ama hayalimde bile yaşatmayacaktım.

Kırgındım sana, kızgındım sana. Gerçekleri göremeyecek kadar da ufaktım üstelik. Aramıyordum seni, sormuyordum hiç kimseye. Sen vazgeçmeyi seçmiştin çünkü.

Yüreğim param parça olmuştu ama alışmıştı yokluğuna. Değişmeyen, değiştiremediğim tek bir şey vardı. Sen benim babamdın.

17 yıl varlığından habersiz, iyisiyle kötüsüyle zoru başarmıştım ben. Evet, sensiz yaşamıştım var olduğunu bilerek ama hissetmeyerek. Takii ilk haberini alıncaya kadar.

Hastaydın. Hatta belki ölebilirdin. Elinde sadece birkaç resim varmış; evimizin, yavrularının resmi. Onlarla teselli bulur olmuşsun. Bazen hayalinde canlandırıp;

- “Gel yanıma, yat” bile dermişsin.

O kadar çökükmüşsün. Artık aramalı mıydım seni bilmiyordum, ne derdim, hangi hesabı sorardım, senden ne cevap alırdım bunlarla boğulur oldum. 1 Yılda bunun mücadelesini verdim. Karşına çıkacaktım ama neden, niçin?

Senden önce sesine ihtiyaç duydum. Gel dersen bana gelecektim. Kızgınlıklarımı, küskünlüklerimi bir kenara atıp sana gelecek;

- “Değişmeyen tek şey var, sen benim babamsın seni çok seviyorum” diyecektim.

Vazgeçmeyi seçtiğin gibi bizi bir kerede silebileceğin hatta telefonlara çıkmayacağın hiç gelmemişti aklıma.

- ”Baban sesini duymak istemiyor, senden bir haber almak istemiyor kızım” dediklerinde çöktüm kaldım telefonun başında.

Boğazıma düğümlendi tüm sevgi sözcükleri, buz kesti vücudum, şimşekler çaktı beynimde. Nedenler, niçinler daha da bir başını aldı gitti. Yalvarsam da telefonda duyurmayacaktın bana hasret kaldığım sesi.

Yanımdakiler teselliye başladı.

- ”O da kendine göre haklıdır. Bu kadar seneden sonra ne diyecek telefonda sana” deyip ayakta kalmam için mücadele veriyorlardı.

Yalanım yok, kim ne derse desin, ben sana odaklamıştım kendimi. Sesleri duyuyor ama ne dediklerini anlamak bile istemiyordum. Kulaklarım sadece senin sesini duymaya hazırdı o gün. Hatırladığım tek şey “Baban sesini duymak istemiyor kızım” oldu.

Günlerce mücadele verdim kendimle, ya vazgeçmeyi seçecektim senin gibi, arayıp sormayacaktım, ya da kovsan da sana gelecek “Babam” diyecektim. Çünkü değişmeyen bir şey vardı, istemesen de sen benim babamdın.

İlk aşkım olmadın benim. Ben bir erkek tarafından deli gibi sevilmeyi ilk senden öğrenmedim. Oysa kız çocukları ilk aşk babalarını bilir. Ben bunu bilmeden yaşadım.

Senin vermediğin sevgini bana veren, yeri geldiğinde babam olan, yeri geldiğinde her şeyim olan, hayatımın özeli sana tekrar tekrar adım atmamı istedi. Sen bana sevgini vermesen de, benden baba sevgisini bile esirgemeyen hayatımın anlamı sana defalarca gitmemi istedi.

Cesaretim var mı? Hayır. Yine askıya kaldırdım sana olan hasretlerimi. Ama yine değiştiremedim babam olmanı.

Çaresiz, 0 küçük kızı büyütüp, yapmak istediklerimi yaptım. Yine sensizdim, yine hatırlamıyordum bile seni. Son zamanlarda haberlerinde tükenmişti üstelik.

Sana gelmek aklımın hep bir köşesinde tabi ki vardı ama ne zaman olacağı belli değildi. Derken sensiz geçen uzun yıllara bir yenisi daha eklendi.

İşte şimdi son rolleri oynuyoruz. Senden gelen yeni bir haber ve benim yeniden yıkılışım. Sana bakan babaannem vardı ve beni rahatlatan az da olsa onun var oluşuydu.

Aç değil, açıkta değildin. Bir tas çorban pişiyor ve sıcacık yatağına yatıran eller üzerinde duruyordu. Ölüm sana yakın derken gelip babaannemi bulmuş ve sen yapayalnız kalmışsın.

Senin yüreğin bizim için sızlamasa da, benim yüreğim senin için yanıyor. Ve ben bu yangını söndüremiyorum.

Aç mısın, açıkta mısın? Nerede, neler yapıyorsun? Son yazdığım mektubu bile kabul etmemişsin;

- ”Yeter artık vazgeçsin beni aramaktan ben ondan çoktan vazgeçtim” demişsin.

Ben vazgeçmemeyi, mücadele etmeyi, başaracağım demeyi öğreneli az oldu ama oldu. Onurum, gururum, özelim öyle bir ben yaptı ki beni, yılmak yok asla. İstemesen de geleceğim sana. Kapında köle olacağım, belki köpeğin gibi yalvaracağım ama belediyenin sana sunduğu bir tas çorbayı son defa da olsa elimle pişirip, ben sana yedireceğim.

Hesap sormayacağım, kızmayacağım. Yılların bıraktığı acıları hatırlamak yerine yok edeceğim. Buna izin vermesen de geleceğim.

Ben hayatımda sadece bir şeyi hiç değiştiremedim; seni, varlığını, babam olmanı. Sen de evladın olduğumu değiştiremeyeceksin. Sen benim babamsın, öyle kalacaksın.

• Babama sözüm var benim!
• Kumrular ve aşk
• Babam ve oğulları
• Kayınvalidem
• Allah'ın işaretlerine inanır mısınız?