Ne kadar çok olaya, insana sessiz kaldınız? Hiç hatırlıyor musunuz? Çoğumuz belki sayısını bile hatırlayamıyordur.

Daha çocukken başlar sesiz kalmalar. Mahallede arkadaşınla maç yaparken çat, top Ayşe teyzenin camına denk gelmiştir. Evet pası belki sen atmışsındır ama camı sen kırmamışsındır. Tabi suç sana yüklenir. Bir sürü azar bi’ de üstüne dayak yersin anneden, sessiz kalırsın.

İlkokulda usluca dersini dinlerken birden bire arka sırandaki muzur arkadaşların kıyameti koparır. Pat hocadan bir tokat yersin. “Ama hocam ben bir şey yapmadım” desen de, o tokat yüzünde patlamıştır çoktan, sessiz kalırsın.

Bütün hafta deliler gibi o önemli sınava çalışmışsındır. Kağıtlar dağıtılır, sen harıl harıl soruları cevaplarken, sınav sonuna doğru yanındaki arkadaşın bir sorusuna cevap verdin diye. Hoca kağıdını alır ve sana sıfırı basar. “Ama hocam şey em küm” derken sen çoktan sıfırı almışsındır. Sessiz kalmışsındır.

Lise çağlarına gelirsin, en yakın arkadaşının aşık olduğu yağız delikanlı sana sulanır. Hiç suçun yokken arkadaşın tarafından “ka*pe” damgasını yersin. Anlatmaya çalışırsın anlamaz ve sessiz kalırsın.

Üniversitede ev arkadaşların birbirine girer. Sırf karşı tarafın en yakın arkadaşı olduğun için sen de aynı kavganın içinde bulursun kendini, sessiz kalırsın…

İş hayatında bir yanlış işlem yapılmıştır. Sen de o bölümün çalışanı olduğu için aynı hata ile suçlanırsın. Sessiz kalır, kabullenirsin yapmadığın hataları.

Seversin, aşık olursun, bir gün gider senden. “Gitme” desen de, gidişine sessiz kalırsın bir süre sonra.

Seçimler olur, iktidarlar başa gelir. Senin toprakların, senin sermayelerin karış karış yabancı kuruluşların olur, sessiz kalırsın.

Ormanların yakılır, nehirlerine, ırmaklarına, denizlerine atıklar bırakılır sessiz kalırsın…

Ne kadar çok şeye sessiz kaldığımızı bir düşünün. Mecbur olarak veya olmayarak…

• Neden okul?
• Böyle ev arkadaşı düşman başına
• Eczacılık fakultesi ve ben?
• Çocukluk arkadaşım
• Olması gereken