Ümitsiz
yezen yazmış
Nereden başlasam, nasıl anlatsam… Her şey o kadar kötü gidiyor ki! 42 yaşındayım ve hayatımda milyonlarca keşke var. Artık keşke demek istemiyorum. Ama biliyorum ki benim elimde de değil.
Hayat kontrolüm dışında kendi yolunu buluyor ve planlanamıyor. Zaman geçtikçe keşkeler artıyor.
Keşkesi olmayan bir hayatı ya da keşkesi az olan bir hayatı yakalayamadım ve artık yoruldum. Bu durumu değiştirecek gücü de kendimde bulamıyorum. Bu durumda da yaşamak anlamsızlaşıyor ve neyine asılıyorsun hayatın diye sorular başlıyor.
Bu soruların cevapları hep aynı, Ümit. Ama geldiğim noktada artık onun da beni her gün biraz daha terk ettiğini görüyorum.
Geriye tek şey kaldı bu pespaye hayata son verecek cesareti gösterebilmek.
 
 Loading ...
|
|
27 Kasım, Salı , 2007
Salı, Kasım 27th, 2007:
Ayy..Bu ne karamsar bir yazı Yezen.Hayat her şeye rağmen yaşanası ve inan çok güzel.Lütfen bu karamsarlıktan çık.
Bana kalırsa sen kolaycı birisin.Bence sorunu şöyle değiştir:”Niye asılmıyorsun hayata?”
Ne kadar yorgun olursa olsun insan,istedikten sonra bir kıvılcım bulunur ve ışıl ışıl olur dört bir yanın.
Salı, Kasım 27th, 2007:
@yezen, sana sabahları aç karna, bir doz sıradan yazıyorum.
Çarşamba, Kasım 28th, 2007:
Sevgili yezen Cevvalin ilacından sonra Neşet ertaştan Yalan dünyayı dinle moral olur. Senden daha kötü durumda olanları düşün.
Perşembe, Kasım 29th, 2007:
25 yıl sonra bana da olmasından korktuğum bu ümitsizlik süreci için temelsizlendirme çalışmaları temellendiriyorum.Mutlak soyutlama.Doğru çözüm bu.Ulaşılmaz bir erdem.Sosyal sahayı sadece kurumsallaşma mecburiyeti olarak değerlendirip ona ileri anlamlar yüklemekle yaşam yasası içerisinde ağırlıkları savuşturuyorum.Gerekircilik huylu bir varlık nedeni çıkış kaynağı edilir ve umursamazlık kötülük mahsülü olarak algılanmaz.Konsantre ol.A bir de sakın Secret kitabını oku gibi olası bir öneriye kulak asma.O ki spekülatif o ki uçucu hayalperestlik içeriği sebebiyle Pollyyanna ve harikalar diyerındaki Alice yi birleştiren a acayiplikller dizisi.
Pazar, Aralık 9th, 2007:
hyat zaten planlara göre işlemez. planlarımız bazen hayata denk düşebilir. istikrarlı mutluluğun ilk yolu geçmişi düşünmemek hayattan kendi başarabileceklerimizden fazla birşey beklememektir. bir reklam sloganıyla anılsada ‘an’ı yaşamak en doğru yoldur. yaşadıklarımızdan değil yaşayamadıklarımızdan duyduğumuz pişmanlık en haklı olandır. hayata son vermek cesaret ister. büyük birşeydir. ve buna sebep olan acıyı dışardan bilmek hiç mi hiç kolay değildir. bu son vermeyi destekleyen felsefeyi kafatasının içinde taşıyan kişiye dur demek boşadır. ama insanın ve doğadaki tüm canlıların üremekten önceki ilk yaşama sebebi nefes almaktır. herşeye rağmen nefes almak. nefes al yezen,balkona çık ve hissederek derin nefesler al. tek sıkımlık bu hayatı neden sonuna kadar harcaman gerektiğini ‘belki’ anlarsın…
Salı, Mart 25th, 2008:
20 yıl sonra ben de bunun aynısı bir yazı yazacağım.
Salı, Mart 25th, 2008:
Bu hayat sadece bizlere verilmiş bir sınav değil mi?Bu hayatı olumlu ya da olumsuz yaşamak keşke elimizde olabilseydi.Ancak ben her zaman şöyle düşünmüşümdür:Her şeyi olumlu yaşayasaydık hayattaki güzel şeylerin kıymetini nasıl anlardık.Sizin yaşınızdaki birine açık söylemek gerekirse hiç yakıştıramadım.Çünkü hayattan öyle dersler çıkarmanız gerekiyor ki tam tersine sizin gibilerin asıl bizlere destek olması gerekir diye düşünüyorum.Bence yaşadığınız hayat size ne kadar acı vermiş olusa olsun sizden daha acı içerisinde olan bir çok insanı düşünün.Hayata her zaman yaşadığım günlere şükrederek baktım ve her zaman kendimden bir kat aşağıda olabilecek insanları düşünerek kendime moral verdim.
Bence acısıyla tatlısıyla yaşadığınız her güne şükredin.
Sizi mutlu etmiş hiç bir anınız da mı yok? Ya da şöyle diyelim en sıkıntılı bir anınızdan kurtulduğunuzda o sıkıntıdan kurtulmuş olmanız bile bir mutluluk değilmidir.Belki söylediklerim polyanacılık gibi gelebilir ama bana kalırsa bu bir oyun değil; gerçekte hayatımızın prensibi.
Ölüm çare değil,hayata yenilgidir.İnsanoğlu ise yaratılmışların en mükemmelidir.Böyle bir mükemmeliyet nasıl bu kadar zayıf olabilir;nasıl bu kadar kendine başka hislerin hükmetmesine izin verebilir.
Kendinizi toparlayıp yaşamak için dirinmelisiniz.Hayat gerçek anlamda bir mucizeler yığını.Bu mucezenin ilkide her birey öncelikler kendidir.Yani başlı başına siz bir mucizesiniz.Allah’ın verdiği böyle bir mucizeyi mahvedemezsiniz.