Malatya’da üniversite okurken, beni türlü vaatlerle yurttan çağırıp, sonra da aklı esince kovan, soyadı dünya çapında meşhur bir fotoğraf malzemesi markası olan vicdansız birini anlatmak istiyorum.

Fabrikatör çocuğu olduğu halde, aylarca “kalorifer parası” diye aylık 50 ytl aldı benden. Meğerse öyle bir şey yokmuş, öyle bir para verilmiyormuş.

» Hikayenin Devamı

Şanssız doğar mı insan? Ya da şans var mıdır?

Bu hayatta bazı şeyleri seçebilmeyi çok isterdim; Babamı, işimi, belki de kendimi de…

Bazen dalıyorum düşüncelere, bakıyorum ki hepsi birbirine bağlı, hepsi birbirinden talihsiz. Sonra da annemi düşünüyorum. Ya onun yerinde ben olsaydım? Derler ya, “Ana bahtı kıza” diye, korkuyorum.

» Hikayenin Devamı

Tam 2.5 yıl çıktık. Kendisi ev kızıydı, ben ticeretle ilgileniyorum. Maddi durumum çok iyi.

Tam 2.5 yıl beni aşkım diye kandırdı. Ben de kandım, çünkü çok seviyordum, aşıktım.

Bu 2.5 yılda önüne gelen her teni tatmış, hem de benim arabamla, benim aldığım her şeyle.

» Hikayenin Devamı

Hayrettin Güneş, ölceği gün ilkokul arkadaşının geleceği vapura yetişmek için saat beş buçukta uyandı. Vapur altı buçukta gelecek olmasına rağmen, evinin uzak olmasından dolayı ve herhangi bir aracın geçmemesinden dolayı erken uyandı.

Sabahın erken saatleri olmasından dolayı hava daha ışımamıştı. Karanlık ormanlık alandan yürürken, bir yandan elinde tuttuğu Salih’in ilkokulda kendisine verdiği bilyelere bakıp gülümsüyor, bir yandan da arkadaşının neden apar topar geldiğini düşünüyordu.

» Hikayenin Devamı

Hiçbir şey ne sebepsizdir, ne de hikmetsiz! İnsan, ibret penceresinden yaşadıklarına şöyle bir bakmayı deneyince bu sözün doğruluğunu çok iyi anlıyor. Yaşamımızda yer edinen her olayın, her şeyin bir sebebi ve bir getirisi muhakkak vardır!

Umutlarla başladığımız yolculuklar hüsranla son bulunca; “Neden ben, neden bunların hepsi benim başıma gelir” diye düşündüğümüz olmamış mıdır hiç? Yaşadıklarımızın kıyısında köşesinde ‘hayır’ arayıp, ‘şer’den başkasını bulamadığımız olmamış mıdır?

Bulamayız, göremeyiz. Çünkü içimizi yakan ateş, gözlerimize kadar ulaşmıştır! Ne öğretmenlerimiz, ne ailemiz bize şu üç kelimeyi öğretememişler:

» Hikayenin Devamı