Kuş olmak, gökyüzünde uçmak kaçımızın hayali değil ki?

İşte benim de öyle bir hayalim vardı. Uçmak sonsuza, görünmeze hemen ulaşabilmek istediğim yere. Şimdi olmaz geliyor bana ama küçüktüm, planlarım vardı uçmaya yakın.

Naylon plastiklerden paraşüte benzer bir şeyler yaptım. Ucuna küçük bir taş bağladım. Apartmanımızın en üst katına çıkıp onu boşluğa saldım. Süzülerek aşağı doğru yavaşça indi.

» Hikayenin Devamı

Ara sıra gazete ve televizyonlarda dahi çocuklar haber yapılır. 3 yaşında piyano çalan kız gibi. Bunların kimi büyüyünce gerçekten ünlü, başarılı insanlar olurken bazılarıysa yıllar içinde kaybolur gider.

Gürkan Hoca bu kaybolanlardan. Siyah beyaz fotoğrafını 17 Kasım 1962 tarihli Cumhuriyet gazetesinin 2. sayfasında “Dahi çocuk” başlığının altında görebilirsiniz.

Doğmayı bile erkenden becermiş Gürkan Hoca. 24. haftalıkken anasının karnından çıktığında küçücük, kara kuru bir şeymiş.

» Hikayenin Devamı

Tempo ve Symphony kelimelerinin birleşiminden oluşan bir sözcük Tymphony.

Kısa bir süre önce Last.fm’de müzik dinlerken tesadüf eseri keşfettiğim olağanüstü melodilerin ismi bu. Özündeki tınılar ambient, oriental, İzlandik ögeler ve senfonik formların ritmik sentezinden oluşmuş.

Yaratıcısı sitemizin yöneticisi “Anafikir“, yani Selim Yörük. Bunu öğrendiğimde epey bir şaşırdığımı da itiraf etmeliyim.

» Hikayenin Devamı

Bizim köyün yerini Şarkışla civarinda hiçbir yer tutmaz. Sabahları kalkdın mı kapıyı açınca uzakdan Kızılırmak’ın ışıltısı ayna gibi parlar.

Sağ tarafında mezarlık, sol tarafında şırıl şırıl dere akar, Kızılırmak’a karışır gider. Anlatılanlara göre sekiz kez dolmuş boşalmış bizim köy. Ermeniler, Bulgar göçmenleri, Türkler, Kürtler belki dört kuşak öncesi kimin yaşadığı bile bilinmez.

Bahar aylarında tepe tarladan köye baktın mıydı yemyeşil otlar, rengarenk çiçekler mistik bir hava oluşturur. Uzakdan kuş sesleri, inek sesleri, eşşek anırmaları birbirine karışır gider.

» Hikayenin Devamı

Bir gün MSN’de biri adresimi ekledi. Normalde asla kabul etmem tanımadığım adresleri ama şeytanın işi ya kabul ettim işte.

Konuşmaya başladık. Bir süre konuşmalarımız devam etti. Çocuk her gün MSN’de beni bekliyor, şifresini bana verip, onun adresine girmeme bir şey demiyor falan derken çocuk numaramı istedi. Ben de ara sıra açıp baktığım bi’ numaram vardı, onu verdim.

Konuşmaya başladık. Buluşmak istedi, ben de kabul ettim. “Pendik’te Liseli Park’ta, sabaha karşı 5′te bekle” dedim.

» Hikayenin Devamı