Zil çalınca bir gariplik, bir kaybetmişlik hissine kapılırım. Öğrencilerim gittiler. Bazıları okulların tekrar açılış günü geldiğinde, yine “Ne çabuk geçti zaman” diye sızlanacak. Oysa benim için çocukların gelişleri aylar, yıllar olur. Sordular;

- “Sizin için şanslı çocuk kimdir?”

Onlara verdiğim kesin cevabım şöyleydi;

- İlgili anne ve baba ile mükemmel bir öğretmene sahip çocuklar dünyanın en şanslı çocuklarıdır.

Çocuklarımızın hep şanslı olmaları dileğimle.

Birbirinden hiç kopamayan, kızgınlıkları kumlara yazıp, iyilikleri kayalara monte eden iki dost. Şiirlerde, hikayelerde olduğu gibi gerçek iki dost.

Birkaç gün önceydi yanıma gelişi, hamileydi, mutluydu, ikizlerimiz olacaktı aldığım en iyi haberdi bu. Sevincini sevincim bildim, sarıldım, öptüm, gözyaşı döktüm.

“Teyze olacağım Canom teyze” deyip sarıvermişti kollarım boynunu. ”Ee neyin var senin” deyip soruvermiştin yine o anlamsız soruyu bana. Duymaktan en çok nefret ettiğim soru.

» Hikayenin Devamı

Ara sıra gazete ve televizyonlarda dahi çocuklar haber yapılır. 3 yaşında piyano çalan kız gibi. Bunların kimi büyüyünce gerçekten ünlü, başarılı insanlar olurken bazılarıysa yıllar içinde kaybolur gider.

Gürkan Hoca bu kaybolanlardan. Siyah beyaz fotoğrafını 17 Kasım 1962 tarihli Cumhuriyet gazetesinin 2. sayfasında “Dahi çocuk” başlığının altında görebilirsiniz.

Doğmayı bile erkenden becermiş Gürkan Hoca. 24. haftalıkken anasının karnından çıktığında küçücük, kara kuru bir şeymiş.

» Hikayenin Devamı

-Ne okuyorsun?

Başımı kaldırıp talep eden suratına baktım. Oturduğum yere çeşitli nedenlerle iki metreden fazla yaklaşmış herkesin sormayı hak ettiği soruyu sormuştu bana. Sabahtan beri beşinci kez cevap vermek zorundaydım:

- Empati. Olasılıksız’ın yazarı Adam Fawer’in yeni kitabı.

» Hikayenin Devamı

Dört yıllık üniversite mezunuyum. Her zaman içimde kalan bir olayı sizinle paylaşmak istedim. Neden üniversiteye gelen insanları anlamak çok güç olmuştur? Sonuçta dört belki daha fazla yıllar aynı sıralarda dirsek çürüttüğümüz insanlar neden hep uzak kalmışlardır sosyallikten?

Belki benim hüsnü kuruntum olabilir; ama ben isterdim ki en azından sabahları gördüğüm insanların “Günaydın” diyebilmesini…

Acaba bütün üniversitelerde mi bu durum bu şekilde devam etmekte? Yoksa sadece benim fakülteme ait bir durum mu bu?

» Hikayenin Devamı