Ben o romanlardaki kahramanlar kadar güçlü değilim
hall yazmış
Sevgilimle, ki şimdi eski sevgilim oluyor. Şiddetli çatışmalar, anlaşmazlıklar yaşıyorduk. Benimkisi her erkeğin kıskançlık triplerinden daha abartılıydı sanırım.
Bazı zamanlar kendimin ruh hastası olduğuma inanmıştım. Öyleyim, evet öyleyim. Ve bu benim en doğal hakkım olsa gerek. Çünkü onun tüm hakları bende saklıydı. Tabi bir zamanlar. Şimdi kendinde mi saklı, başkalarında mı bilmiyorum artık. Merak da etmiyorum (desem yalan mı acaba).
Herneyse, iki yıla yakın süren ilişkimizde uzun soluklu mutluluklar yaşamadık desem yeridir. Mutlulukların anlık olması ve anlık iletilerin bile artık kesilmeye başlaması onun kırılganlığı ve benim incitme potansiyelim düşünüldüğünde, ilişkimiz baya bir uzun sürmüştü diye düşünmüyor değilim.
Derken ben ayrılma kararı aldım. Dedim hem ona acı çektiriyorum, hem kendim dengemi yitiriyorum. Napalım nasip. Demek ki olmayacakmış deyip, ayrılmak üzere yanına gittim.
Giderken kendimle mütiş bir iç mücadele vermekteydim. Kim kazanacaktı bilmiyorum ama kayıplar olacaktı bildiğim tek şey buydu. Kazanan tarafım ganimetleri toplayacak, kaybeden tarafım ise savaş meydanından yaralıları ve cesetleri toplayacaktı.
Cenge çıktık artık bir kere, dedim ya çetin bir savaştı. Kendi kendime sordum durum, düzelebilir mi, ben değişebilir miyim evet zamanla değişebilirim ya o ona kendimi güzel bir şekilde ifade edip, bir orta yol bulabilecek miydik, evet bulabilirdik neden olmasın.
Ona söyledim, aslında buraya ayrılmak için geldim ama yıllar sonra pişman olcağım şeyleri yaşamak istemiyorum. Yaşamamızı istemiyorum. O filmlerdeki senaryolardan birinin kahramanı olabilecek kadar güçlü değilim dedim.
O filmler dediğim, klasik işte, yıllar sonra eski aşkı başka erkekle, çocuklar falan pişmanlık ve sonu olmayan dönüşü asla olmayan, yakışıksız süprizlerin yaşandığı filmler.
Konuştuk. “Hayatta istediğim, en çok istediğim şey sensin” dedi. Tabi çok keyiflendim. İçimden bateri çalıyorum. Hatta anlatamam. Sanki elektro gitarın telleri kopmak üzere. Çılgın bir mutluluk…
Son cümlesi “Ama yine de olmaz, senle olmaz”dı. Benim basit savunma mekanizmam devrede. Karşılık vermezsem olmaz ki.
“Ben o romanlardaki kahramanlar kadar güçlü değilim, daha güçlüyüm” dedim.
Yalanda olsa hoşuma gitmişti. Gerçekten çok hoşuma gitti. Sonuç mutlu muyum? Pek sayılmaz. Ya o? Sanırım mutlu. Ses soluk çıkmadığına göre mutlu olsa gerek.
Yapacak bir şey yok. Yakışıksız süprizler yaşanacak. Böyle olması gerektiği için böyle olacak….
Hayatla mücadelemiz devam etmekte. Herkesin mutlu olması dileğiyle.
 
 Loading ...
|
|
23 Mayıs, Çarşamba , 2007
Çarşamba, Mayıs 23rd, 2007:
çok güzel yazmışşın ellerine sağlık. Aynı şeyleri bende yaşadım insan bir garip oluyor. Doğru cevabı olmayan bir soru çünkü bu. Cevabını veriyorsun ve asla öğrenemiyorsun acaba doğrumu yaptım yoksa yanlışmı yaptım diye. İnşallah hayırlısı olur.
Perşembe, Mayıs 24th, 2007:
İnan bu yazıya yorum yazılmaz, çünkü sen konu hakkında yazılabilicek herşeyi yazmışsın… Cesaretine ve sonra da içini buraya döktüğün için kendi adıma kocaman bir teşekkür ediyorum…
Perşembe, Mayıs 24th, 2007:
Hall şiir gibi yazmışsın dostum. Yanlız bu kız “Hayatta istediğim, en çok istediğim şey sensin” dedikten iki dakika sonra “Ama yine de olmaz, senle olmaz” diyor. Bu bir çelişkidir:) Bu durumda kızın “arkadaş kalalım” demesi beni daha az eleme sürükler.
Perşembe, Mayıs 24th, 2007:
Öncelikle yorumlarınız ve samimiyetiniz için teşekkür ederim.Cercantes evet çelişkidir en çok güçlü olduğum durumlarda aciz olduğumu daha iyi hissederim bir acizle bir güçlü sevişebiliyorsa acizlik ve güç bir arada bulunabilir…Arkadaş kalalım demesi konusunda yanılıyosun kendi adıma ki bu benim hikayem daha çok yaralanırdım henüz okadar çağdaş modern nasıl tanımlarsan anlayışlı olduğumu düşünmüyorum.iğrenç bi durum olurdu:)
Cuma, Haziran 1st, 2007:
[…] yıl sonra, “Romanlardaki kahramanlar kadar güçlü değilim” hikayesi çıktı :) Kim bilir daha ne hikayeler çıkacak. Malzeme sıkıntısı […]
Pazar, Haziran 10th, 2007:
[…] insanların tecrübelerine dayanan hikayeleri okumak o kadar zevkli ki anlatamam. Mesela “Ben o romanlardaki kahramanlar kadar güçlü değilim” başlıklı yazının oldukça hoşuma gittiğini söyleyebilirim. Güzel yazmış […]
Çarşamba, Haziran 20th, 2007:
ne güzel yazmışşın… herşey gönlünce olsun…
Salı, Haziran 26th, 2007:
duygularını çok güzel samimi ve yürek titreten bir tarzda klavyeye almışsın okurken tüylerim diken diken oldu.umarım yakın bi zamanda kitap çıkarırsın da merakla takip ederiz yazılarını..mutluluk her zaman seninle olsun….
Perşembe, Haziran 28th, 2007:
çok sade, açk anlaşlr, seyircye müthiş akıyor:) yani yüreğm COSSSSSSSS etti okrken.aaaaaaaaaaaaağzna kolna eline sağğğğğğğlk arkadaş.
Salı, Temmuz 3rd, 2007:
[…] “Ben o romanlardaki kahramanlar kadar güçlü değilim” yazısından önce yazmıştım […]
Salı, Temmuz 3rd, 2007:
içten,sade,duygusal,derinden etkileyici,çok güzel bi yazı
Perşembe, Ağustos 2nd, 2007:
“arkadaş kalalım”ın meali arada bir sevişiriz gibi bir şeydir, iğrençtir. benim fikrimce eski sevgiliyle arkadaş kalınmaz.
benzer bir olay bende yaşamıştım, biliyorumki bu durumda ben ayrılalım değilde o ayrılalım deseydi ki an meselesiydi söylenmesi, egosu tavan yapacaktı ben ayrılmayalım desem yinede ayrılacaktık. ben gidip ayrılmak istiyorum diyince o ego taban yaptı “ayrılmayalım üstesinden geliriz biz”e dönüştü bir anda. ilişki kurtarıldı mı kurtarıldı, üstesinden gelindi mi, emin değilim.
sevgi, aşk, tutku, zoofili… ismini ne koyarsanız koyun ego savaşı kaçınılmazdır kanımca.
Perşembe, Ağustos 2nd, 2007:
evet bz buna tıp dilinde “çiş yarştrma” da diyoruz.evllğimn bitme sebebdr kendsi..
Perşembe, Ağustos 2nd, 2007:
ama kural bu nedense olmuyo yani başka türlü. hee varsa ben eşimle/sevgilimle hayatta böyle bir ego savaşına girmem diyen, derimki sen bulmuşun hayatının aşkını geriye bi mutluluğun resmini yapmak kalmış.
Cuma, Ağustos 3rd, 2007:
Birbirinizi üzmektense ayrılmanız daha iyi olmuş bence. Ama şunu söylemeliyim. HERKES KENDİ FİLMİNİN KAHRAMANI.
Cumartesi, Ağustos 25th, 2007:
cevval nerelerde yav