Bugün garip uyandım uykumdan. Sanki bütün gecen beni düşünmekle geçmiş, yüreğinin acısı yüreğimde kalmış.

Biliyorum ki, uykuların yarım, biliyorum ki, hiç bitmiyor senin de kâbusların. Mutluluk ne kadar uzak değil mi bize…

Deli gibi severken, yürek onun için çabalarken, acının uyutmadığı o geceleri çok iyi bilirim ben. Yastıkla savaşırsın. Bir türlü beğenmez o düşüncelerle dolu kafanı koyduğun yeri.

Defalarca şekil değiştirip, en sonunda karanlık tavana dikilir gözlerin. Sevgili ile sevdiğinle yaşadığın tüm güzellikler tekrar dizilir gözünün önüne. Verdiği sözler, ettiği yeminler, yavaşça anlına koyulan buse… Hiç bırakmayacakmış gibi sımsıkı sarılışı teker teker gelir gözünün önüne.

Gözlerin dolar ama ağlayamazsın. Çünkü sonrası gelir bu kez film şeridi ile. Söylenen sözlerdeki çelişki, aradığın telefondaki mesafeli ses, söylenmek istenmeyen aşk sözcükleri sıralanır bu kez.

“Aslında ne kadar da belli etmiş benim onda bittiğimi” dersin kendi kendine. Sonra kendine kızmaya başlarsın, “Neden görmek istemedim, neden görmedim de böyle körü körüne bağlandım” dersin.

Sonra, kendinle savaşırken, insanlar gelir gözünün önüne bu kez. Onun terk edişi sonrası yaptıkların ve senin yaptıkların yüzünden üzülen ailen, söylenen sözler, verilen nasihatler. O an duymak bile istemediğin, kulak tıkadığın o nasihatler şimdi birer birer yaşanmışlar arasına karışır. İşte bu kez ağlarsın. Bir hiç uğruna üzüldüğün, bir hiç uğruna üzdüğün için ve bir hiç uğruna hala uyku tutmayan gözlerin için…

Şimdi ağlarsın ve bilirsin ki yarın gece, diğer gece ve diğer gece de uyku tutmayacak ve bu  gözler hep ağlayacak, bilirsin.

• Bir çift kupanın travmatik etkisi
• Yine bir bayram
• Huzur istiyorum, sadece huzur
• Merve pabucu yarım
• Gidişini sevmek