“Aman kızım önüne bak!” diye bağırdı yaşlı adam. Halbuki bu adamın yanından geçtiğini bile hatırlamıyordu genç kız. Korkarak, gözlerleri yaşlı, adama baktı. Üzerinde paltosu ve paltosunun içinde takım elbisesi vardı. Emekli bir devlet memuruna benziyordu.

Emekli oldukları halde yine işe gidermiş gibi giyinen ama aslında işe gitmeyen sadece ölümü beklerken “Hadi biraz da yürüyeyim” diyenlerdendi herhalde.

Genç kızı elinden tutarak kaldırdı yaşlı adam. Genç kız, korkak gözleri ile “Acaba bana ne kötülük yapacak” diye düşünürken

- “Sağ ol bey amca” dedi.

Hemen uzaklaşırcasına orayı terk etti. Hızlı yürüyordu, eve geç kaldığı yetmezmiş gibi bir de düşmüş zaten üç beş kuruşa aldığı pantolonunda da küçük bir yırtık oluşmuştu.

“Çok ucuzdu ama severdim” diye düşünürken aklını annesinin sorularına vereceği cevaplar için hazırlıyordu.

- “Nerdesin sen bu saate kadar?” diye gürledi annesi.

Halbuki saat daha yeni dokuza geliyordu.

- “Yolda arkadaşımı gördüm. Sağdan soldan konuşurken saati unutmuşum anne” dedi genç kız.

Hemen pantolonunun yırtığını gizleyerek odasına yöneldi. Küçük kardeşi çıktı karşısına. “Abla bana ne aldın” der gibi bakıyordu. Hâlbuki ablasının cebinde bir ekmek parası bile yoktu.

Neyse ki, yarın maaşlarını alacaklardı. O yüzden biraz da olsa sevinçliydi.

Bugün başına gelenlere inanamıyordu. O çocuk nasıl da bakmıştı ona, nasıl içini okşamıştı sanki. Ona bakarken nasıl da yere kapaklandı. “Çocuk gördüyse rezil oldum” diye düşündü. Bir an için ezilip büzüldü “Ama bunda gülünecek ne var, ben de güzelim” diye düşündü.

Çalıştığı kafeyi görmüştü. Acaba oraya arkadaşları ile gitse miydi? “Yok yok” dedi içinden “Tek başıma gideyim“. Ertesi günün hemen olması için Allah’a dua etti.

Sabah yatağından doğrulmak zor geliyordu. Saate baktı, neyse ki işe yetişebilecek vakti vardı. Hemen giyindi.

Bugün kendini ayrı bir güzel hissediyordu. Bir çırpıda evden çıktı. İşe giderken içi içine sığmıyordu. “Bu gün biraz erken çıkarım işten” diye düşündü.

Yüzünde o aşıkların aptal gülümsemesi varmış gibi hissetti ama bu his onu hiç de üzmedi. İş yerinde herkes ona iltifatlar yağdırdı. Hatta “Hayırdır, bir buluşmaya mı gidiyorsun” diyenler bile vardı.

Patronundan erken çıkmak için izin aldı. Neyse ki işleri çok yoğun değildi. Hem öylesine bir terzide işler ne kadar yoğun olabilirdi. Bayram seyran da yoktu zaten.

İşten çıkdığı gibi kafenin yolunu tuttu. Köşede boş bir masa gördü, hemen oturdu. Bahçe tarafında oturuyordu. Bir garson yanına yaklaştı ama bu o değildi. “Şimdilik bir şey almayacağım” diyerek uzaklaştırdı ama o hala etrafta yoktu.

Sonra başka bir garson daha yöneldi bu genç ve güzel hanıma. Ama o hiç garsonu görmüyordu. Sanki gözünü bir hayal bürümüştü. Garson;

- “Hoş geldiniz, bir şey içer misiniz?” diye sordu.

Bir anda genç kızın gözündeki hayal perdesi kalktı. Çünkü hayali gerçek olmuştu. İşte karşısında duruyordu. Çok heyecanlandı. Bir anda dili damağı kurudu.

- “Su” dedi.

Ama inanamıyordu. Ağzından bu kelimenin bile çıkmasına şaşırmıştı.

- “Başka bir isteğiniz?” diye sordu garson çocuk.

- “Bi’ bi’ bi’ de kahve” dedi.

Soluğu kesilmişti artık. Heyecanla, garson bir daha geldiğinde ne söyleyeceğini düşünüyordu. Acaba masasına mı davet etseydi?

“Bu kadar aptalca bir şey olamaz” diye düşündü, sonuçta burada çalışan birisiydi. Ne yapsaydı ki, bir şekilde konuşma fırsatı yakalasaydı.

Kalbi hala deli gibi çarpıyordu. Bir anda onu gördü. Yavaşça gözleri kararmaya başladı. “Tanrım bana ne oluyor” diye iç geçirmeye kalmadan oturduğu sandalyeden yere düştü!

Düşerken sanki büyük bir karanlığın içine düşüyordu. Etraf sesizleşti ve artık hiçbir ses ya da ışık yoktu. Karanlıkta hapsoldu.

***

Gözlerini açtı. Etrafı kalabalık gibiydi. Birisi bağırıyordu.

- “Lütfen açılır mısınız, biraz hava alması gerekiyor”

Elinde su ile bekleyen ve kolanya ile suratını ovuşturan o çocuktu. Doğrulmaya çalıştı ama çocuk kalkmaması gerektiğini söylüyordu. Bir yandan da bileklerini kolanyalıyordu. Genç kız

- “Ben iyiyim” dedi. Garson çocuk

- “Hayır siz iyi değilsiniz, isterseniz bir hastaneye gidelim” dedi.

Ayağa kalktı, şimdi kendini iyi hissediyordu. “Rezil oldum” diye düşündü. Arkasına bile bakmadan koşmaya başladı.

Ağlıyordu. Nereye gittiğini bilmeden sadece koşuyordu. Nefes alamayıncaya kadar koştu. Artık nefes alamıyordu.

Durdu. Neler olduğunu anlamaya çalışıyordu. Sevmekten korktu. “Böyle olmaması gerekiyor” diye düşündü. “Sevmek aynı anda bu kadar güzel, bu kadar heyecanlı ve bu kadar acı verici olamaz” dedi.

Ağladı. Farklı zamanların, farklı insanları dışarıdan bakıldığında hepsi aynı ama bir de kapıdan içeri bakmak gerekiyor.

• Nefessiz kaldım
• Huzur istiyorum, sadece huzur
• Ağlamayan bebek
• Aşkın çaresi neymiş?
• Keşke için çok geç