Gördüğümden çok göreceğim var şu dünyada. Elimize alır tartarız ya, hani ne kadar ağır olduğunu anlarız ya da hafif. Hoşumuza gider alırız, gitmez bırakırız. İkili düşünürüz her şeyi, olumlu ya da olumsuz.

Ne getirir bize ne de götürür hayat, yaşarız. Hiç durmadan amansız. Yollar vardır; uzunlu kısalı, inişli yokuşlu. Hepsinden geçmişizdir. Bebekliğimizden şu yaşımıza geldik, daha ne yollara gideceğizdir.

Bazen kendimiz çizeriz yolumuzu, hatta yollarımızı. Engeller çıkar karşımıza. ”Yapabilir miyiz? Olabilir mi? Neden olmasın?” diye kafamızda bir sürü soru işaretleri dolaşırız o yollarda.

Şimdi diyeceksiniz ”Neden bu karamsarlık, niye bu kadar yol?”. ”Seviyorum!” demek yeter mi? İçimde yaşadığım tek şey engellerim. Kimsenin haberi olmadan.

İstemeyiz aslında hayatımızda engel olmasını. Açarız sayfayı, kapatırız. Bittiğinde kitap gibi an an yaşarız. İstediğimiz her şeyi yaşadıkça güzelleşir ruhumuz. Anlarız hayat veren bu ”Sevgi”.

İsteriz, isteriz, hep isteriz… ”İki kiraz sapı”…

”Ne alaka?” diyeceksiniz. Biri beyniniz diğeri kalbiniz. Sapı da ”Siz‘’siniz. Şimdi size soruyorum: Hangisine sözünüz geçer?

• Seviyorum işte
• Bir dağ kurdum hayalimde
• Sevgi bu muydu?
• İlk göz ağrım
• Korkular