Üç yıl süren talihsiz bir evlilik yaşamış, iki yıl önce de boşanmıştı. Onun evliliği ayrı bir hikaye. Hani şu kendisiyle barışık olmayan paranoya erkek tipleri vardır ya, derdini anlatmaktan, diyalog kurmaktan aciz olanlar.

İşte onlardan birisiymiş kocası. Daha ilk hafta kaba kuvvete başvurmuş ve her fırsatta, hatta toplum içinde bile bu hayvani tarafını sergiliyormuş.

Meltem’se inanılmaz çocuksu, kıpır kıpır, hatta haşarı ama hayli de edalı bir kadın. Otuzaltı yaşında demek için bin şahit ister. İncecik bir vücut yapısı, kocaman kocaman bakan, iri ela gözleri, ağlarken bile gülümseyen bir ağız yapısı var.

Onu tanıdığımdan bu yana, hayatında olup biten her şeyi soluk almadan anlatır bana. Onu dinlemek de ayrı bir keyif. İki ay kadar önce, nihayet eski kocasının etkisinden kurtulup, göz yaşlarını sildi. Yepyeni bir aşk doğmuştu yüreğinde. “Güneşe tırmanıyorum” diyordu.

Oh be.. Sonunda, onun uzun, kıvrık kirpiklerinde asılı duran gözyaşlarından o da, ben de kurtulmuştuk. Öyle de içli ağlardı ki, kendimi tutamaz, ona eşlik ederdim. Karşılıklı ağıtlaşırdık velhasıl…

Meltem mezun olduğu üniversitede kariyer yapıyor. Okulunu, tezlerini, arkadaşlıklarını ve eğlencesini aynı güne sığdırıp, hayatı dolu dolu yaşar. “Vaktim yok” gibi bir mazeret duymadım ondan.

Bir gün, öğle saatlerinde kapım çalındı ama ne çalınmak. Bir taraftan elle vurarak, bir taraftan zili çalarak. Koşarak açtım. Karşımda Meltem. Yüzünde baharlar açmış yine. Kocaman kocaman bakan gözlerle, çantasını bir yana, kitaplarını bir yana fırlatıp mutfağa girdi benimle.

- Sana harika haberlerim var Hale. Ben aşık oldum.
- Haydaaa. Ne kadar çabuk. Kimmiş bu talihsiz.
- Aşkolsuuunnn. İnternet’te bir arkadaştan söz etmiştim ya sana. Hani olağanüstü şiirler yazıyor diyordum.
- Eee?
- İşte o…
- Sen onu tanımıyorsun ki.
- Ama tanıdım.
- Nasıl yani. İzmir’de değil miydi o?
- Buraya geldi.
- Ne zaman?
- İki gün önce. Bana çok tatlı mailler yazıyordu. Onu kendime o kadar yakın hissetmiştim ki. Ama fotoğrafını yollamadığı için de bir türlü tipini hayal edemiyordum. Geçen gece telefonumu verdim. Aradı. İnanır mısın, saat yarımdan sabah yediye kadar konuştuk.
- Deli mi bu adam?
- Ama havadan sudan. Kur yok, iltifat yok.
- Eeee?
- O konuşmada sabah 7 .00′de bana ne dedi beğenirsin
- ???
-”Hazırlanıp yola çıkarsam gece yarısı yanında olurum. Gelmemi ister misin?” dedi. Hale, o an heyecandan ve uykusuzluktan dizlerim tutmaz oldu. İçimden ona doğru akan kocaman bir ışık kümesini görür gibiydim. Kabul ettim tabii.
- Geldi mi gerçekten?
- Geldi. Gece saat 12.00′de terminale gidip, karşıladım onu. Ve görür görmez “O” olduğunu anladım. Aramızda yaşanan telepatiyi sana tarif edemem. Bu kadar hoş, böyle cana yakın bir insanla karşılaşacağımı ummuyordum doğrusu. Sanki aylarca ayrı kalmış iki aşık gibi sarıldık birbirimize. Sonra da bir daha ellerimiz ayrılmadı.
- Meltem? Fazla acele etmiyor musun?
- Asıl o acele ediyor. Hemen evlenelim diye tutturdu. Giderken “Nüfus cüzdanını ver” demez mi.. “Birbirimizi tanımamız gerektiğini söyledim. Altı ay sonra yine teklif edersen düşüneceğim” dedim. Ama sana anlatamam Hale, o kadar ince davranışlı, öyle hassas, öyle anlayışlı ki. Giderken yüreğimi alıp gitti. İnan onu çok özleyeceğim.

Bir taraftan domatesleri doğruyor, bir taraftan soluksuz konuşuyordu Meltem. İçimde bir tuhaf şefkat duygusuyla “Hadi hayırlısı” diye fısıldadım. Sonu pek hoş görünmese de, bu masum kadının şu an ki mutluluğuna değerdi belki de…

O gün tüm yemek boyunca, artık kuş seslerinin çığlık olmaktan çıktığını, artık yatağa girerken hiç üşümediğini, yıllardır güne bu denli mutlu uyanmadığını anlattı durdu.

Haldun çok kibarmış, beyefendiymiş, çok güzel yazılar yazıyormuş, yufka yürekliymiş, nihayet Meltem’ciğim derin bir soluk almışmış. Hayat arkadaşını bulmuşmuş.. falan filan…

Bir hafta kadar Meltem’in sesi soluğu çıkmadı. Telefonla aradığımda son konuşmamızda olduğunun tersine durgun bir sesle karşılaştım.

Devam edecek…

• MSN'den aşka
• İlk görüşte aşk
• Arkadaşım Rüya
• Ağlamayan bebek
• Ne olacak bu ilişkinin sonu?