Bir gün gideceğim, biliyorsun bunu. Öyle ya da böyle, mutlu ya da mutsuz. Gitmem gerektiği için gideceğim ve sen “Dur!” diyemeyeceksin bana. Bunu da biliyorum.

Küsüp barışma, son defa oturup dostca konuşma oyunlarımız da kalmayacak üstelik. Dost olamayacağımızı benim gibi sen de kabul edeceksin.

Giderken içimde götüreceğim seni. Kimse bilmeyecek yüreğimde bir yerlerde hep seni gizlediğimi. Özlemin en koyusunu yaşayacağım, hasretin en zorunu çekeceğim. Ama sana dönemeyeceğim.

Demiştin ya hani bana;

Kimse seni benim kadar mutlu edemez. Kimse sana benim kadar değer veremez. İnanmıyorum buna

Şimdi itiraf ediyorum sana. Bunun arayışına hiç girmedim ki ben. Senin dışında kimseyle mutlu olmayacağımı hep bildim ki zaten. Senin bana biçtiğin değer, önüme serilen huzurun eşdeğeri bile olamaz. Bunu hep bildim ben.

Sana güvenmeyen, güvenemeyen tarafım vardı ya hani hep. Bu benim çaresizliğimdendi. Aslında bu hep benim sana yarım kalışımdandı. Aslında aklımda hep seninle olamayacağımın düşüncesindendi. Ben sana hep güvendim. Dilim ”Yalansın sen!” dese de yüreğim senin doğrunu hep gördü, hep bildi.

Bir gün kaybedecektim seni. Çekip gidecektim. Bunu bile bile lades dedim sana. En zayıf noktam oldun. Mantığımın almadığı, ama yüreğimin hiç bitirmediği, bitiremeyeceği en zayıf halkam oldun. Ve ben bunu söylemekten hiç utanmadım.

Hani hep ”Güçlüsün sen, yaparsın sen!” derdin ya, bu gücü veren de sendin. Beni ben yapan da. Ama bunu hep bilmezdin. İnadımı bilirdin de, bu inadın altında yatan yürek acısını bilmezdin hiç.

Sana yaptığım her inat, sana astığım her surat sensizliğin getireceği acıya attığım bir çizikti aslında.

Ben sana hiç kızmadım, kızamadım. Yüreğimle dilimi bir araya getirip içimdekileri önüne seremedim. Kızgınlığım kendimeydi aslında. Ama sen bunu da bilemedin.

Son zamanlarda daha bir fazla düşünür oldum seni. Yastığa başımı dayadığımda, gözümü açtığımda, gece uykularım bölündüğünde aklıma ilk gelenim oldun. Varlığın daha bir mutlu eder oldu beni. Bir de kaybetme korkusu olmasa. Birde yürek acısı olmasa…

Korku değil aslında. İşte yine ben gidiyorum. İşte yine ben nokta koyuyorum. Affet beni ama yine zayıf kaldım bu savaşta. Ve yine giden taraf oldum. Biliyorum çekip gitmelerim hep korkuttu seni. Ya da her an gidecekmiş gibi bekledin beni.

Bir şehir uzağıma gitsen özlerdim seni. Hatta ”Gitme!” derdi yüreğim hep, yeri gelir dilim de. Affet ama ben gideceğim bir gün. Yüreğim ”Burada onunla kal!” diyecek. Ama dilim yine sessizliğini sürdürecek.

Senden sonra nerede neler yapacağımı hiç düşünme. Yıllar önce bıraktığım yetmiş seksen yıllık yükü omuzlarıma alıp, hayallerimi sana bırakıp devam edeceğim hayata kaldığım yerden.

Biliyorum senin dışında kimsenin beni mutlu edemeyeceğini. Ve biliyorum senin bana verdiğin değeri kimsenin veremeyeceğini. Bunu yüreğime beynime kazıyarak gideceğim gittiğim yere.

Bu yüzden tüm hayallerimi sana, bırakıp gittiğim yerlere bırakıyorum. Ama bu defa sen alış gidişime. Önce sen kabullen gideceğimi. Sonra ben nasılsa kabulleneceğim sensizliği. Bu defa benden bekleme kopup gitmeyi. Benden bekleme yok olmayı. Hayata tutunduran kahramanım da sendin, bıraktıran kahramanım da sen ol.

Benim mantığım senin yapabileceklerini almıyor. O yüzden yine sen mantığınla uğurla beni. Ve ben yine çok sevdiğin gülücüklerimle uğurlayabileyim seni.

Ama sen de hayatındayken söylemediklerimi, giderken çiz mantığına. İtiraflarım acı verse de giderken sessiz kalmasın dilim. Sen de şunu hiç unutma;

Beni kimse senin kadar mutlu etmeyecek. Ama seni de benim kadar kimse mutlu etmeyecek. Kimse bana senin kadar değer vermeyecek. Ama sana da benim kadar değer veren olmayacak. Ve kimse benim sana baktığım gibi bakamayacak.

Kimse yüreğine seni benim gibi işlemeyecek. Sen bende özeldin. Kimsede bu özelliğin olmayacak. Kimse ama hiç kimse seni benim kadar sevemeyecek.

Ben de buna inanmıyorum kahramanım…

• Seviyorum işte
• Uzaktan bakıyordum
• Korkular
• Hayalinle yaşamak
• Bilgisayar başında meyve suyu içmek lazımmış