Avazım çıktığı kadar bağırıyorum şimdi kal, gitme diye. Ama boğazımda düğümlendi o an! Diyemedim kal diye. Belki de güçsüzlügümdendi bu sesizligim. Belki de hakkım yoktu sana kal demeye!

Ama özlüyorum işte seni. Hem de tahmin edebileceğinden daha çok özlüyorum seni!

Dışarı çıktığımda beraber gittiğimiz kafeye bakmak acı veriyor bana. Ancak güneş her şeye inat doğuyor bütün güzelligiyle. Ve tekrar akşam oluyor ve ben yine gömülüyorum sensiz karanlığa.

Sensiz olmuyor işte. Olmaz da…

Şimdi haykırıyorum ağız dolusu pişmanlıklarımı! Kal!

• Yağmur yağarken sen vardın
• Senli sensizlik
• Sevdiklerimle, İzmir'le vedalaşamamak
• Gidiyorsun
• Seni kaybetmeyi hiç istemedim ben