Hayattan en çok nefret ettiğim anda tesadüf bu ya, karşılaştık seninle. Tanıştık, arkadaş olduk, hoşlandık ve artık birlikteydik. Birbirimizde tamamladık, kendimizi tamamladık.

Ama derler ya, her güzel şeyin bir sonu vardır. Bizim de sonumuz geldi ve ayrıldık. O günü unutamam. Seninle biraz daha birlikte olabilmek için, ben bindirmiştim seni minibüse.

Oturdun. Benim gücüm yoktu seni seyretmeye. Oturdum kaldırıma ve ağlamaya başladım. Canım yanıyordu. İçimde bir ateş vardı. O ateşi gözyaşlarımla söndürmeye çalıştım, olmadı.

Sen gittin, ben gittim. Aradan günler geçti. Ne sen bensiz yapabildin, ne de ben sensiz. Barıştık.

Aradan bir yıl geçti yine ayrıldık. Adı üstünde ayrılık. Bu sefer uzun sürdü; Sekiz ay. Ben seni unutmak için İstanbul’u terk etmiştim. Unutmak için bir sürü insan tanıdım. Ama her insan beni biraz daha kopardı benden.

Sonra, tesadüf bu ya, yine birbirimizin hayatına girdik. Her şey güzeldi. Seviyorduk ama bir şeyler vardı eksik olan. Uzaktaydık.

Ben okulum için uzaklardaydım. Sen ise işin için İstanbul’da. Aramıza giren mesafe başka sorunlar da soktu zamanla ve yine ayrıldık.

4 Ağustos 2006 tarihinden sonra birkaç kez randevulaştık ama olmadı.

Biz seninle o bardağı kaç kez kırdık, kaç kez yapıştırdık. Her kırışımızda işimiz daha da zorlaştı ve birbirimizden tamamen koptuk.

Üstünden nerdeyse bir buçuk yıl geçti. Ben seni hala deli gibi seviyordum ve her fırsatta aramak istiyordum. Seninle sevdiğim hayatı sensiz yaşamak istemiyordum. Ama bir yandan korkuyordum aramaya. Neden ben de bilmiyordum.

Korkuyordum, o telefonu elime alınca. Canım yanıyordu, kalbim yerinden çıkacak gibi oluyordu. Hiç kimseyi senin yerine koyamıyordum ve demin haberini aldım ki bir başkasıyla nişan yapmışsınız.

Kafam o kadar bulanık ve karışık ki, bu satırları yazarken zorlanıyorum. Senin mutlu olman, bir başkasıyla bile olsa mutlu olman benim içimi rahatlatıyor. Ama canım yanıyor. Çünkü sen artık olmayacaksın. Artık ellerini başkası tutacak.

Gücüm yok artık hiçbir şey için. Sen hayatımda olmasan da, ben hala sana verdiğim sözleri tek tek gerçekleştiriyorum. Ve bazı şeyleri tekrar sorgulamaya başladım artık. Dört yıl önce sorgulamaktan vazgeçtiğim şeyleri.

Bilmiyorum, sanırım diyebileceğim fazla bir şey yok. Umarım çok mutlu olursun. Umarım her şey istediğin gibi olur. Belki senin mutluluğun uzun sürecek ama benim içimdeki bu yangını kimse söndüremeyecek.

Mutlu kalman dileğiyle…

• Ne olacak bu ilişkinin sonu?
• Lanet olasıca aşk
• Hiç göğsüne acı yapıştı mı?
• Sensiz bekleyiş
• Kader mahkumları