Yaşı, ölmenin özgürlüğü yaşındaydı ama yaşanmışlıklarına bakarsanız bir mitoloji gibi eski ve bir o kadar ütopikti.

Doğdu, büyüdü, sevdi, belki de sevildi ama hiçbiri son sevdiği gibi olamamıştı işte. Dolduramamıştı o küçücük yüreğini başka sevgilerle…

Her şey o kadar hızlı gelişmişti ki, artık dur diyebilmeyi becerememişti işte. Çekeceği acıları bile bile gitmişti bir yola.

Sevdiği adam evliydi. Kendini kandırmıştı günlerce, bunun bir gönül eğlencesi olduğuna ama o da biliyordu, içinde açacağı yanığın derecesini.

Yanıyordu ama söndüreceği ateşe daha çok kor atar olmuştu. Karısıyla tanışacak, çocuğuyla aynı sofrayı, sırf ona daha yakın olabilmek için katlanacak kadar da mazoistti.

Acı çekiyordu ve biliyordu ki, onlar da acı çekeceklerdi ama durduramıyordu zamanı, söndüremiyordu içindeki ateşi.

Yıllar geçti, o hala bu acının içinde kahrolarak yaşamaya ve belki bir gün buna son verebileceği günü hayal ederek yaşamaya devam ediyor. Ateş inanın düştüğü yeri yakıyor. Hem onu hem de öteki kadını.

• Brezilya dizisi gibi
• Babam ve oğulları
• İçimden söküp atamıyorum
• En özel günün kutlu olsun
• Hoşçakal