Hayat, akışına bırakılan, umutsuz bir vadi gibi bende. Yaa toprağından, yaa yağmurundan…

Bahar, hep geç kalan bir mevsim bende. Nereden, nasıl başlasam, hep aynı sokak, hep aynı yerde.

Her sabah yeni bir günle, yeni bir hayat başlar tüm hücrelerimde ve her gün batımı, milyonlarca hayal kırıklığını beraberinde getirmekte.

Hep aynı mıdır seven tüm kadınların çığlıkları? Ve hep aynı mıdır gözün yaşa doyma hırsı?

“Asla yenilmem ben bu oyunda” diye başlar ve yorganın altına pusar, uykuyu bekler yorgun vücutlar ama asla tam bir sükunet getirmez karanlıklar.

Gece mi bekler, hüznü yıkmak için yoksa insan mı geceyi bekler hüznüne yıkılmak için… Bilinmez.

Ne gecenin üçü, ne sabahın beşi… İnsanın acıtır canını; kim kaldırır sabaha karşı sevdanın leşini. Sevdikçe seni büyüdü dünya. Dünya döndükçe ve zaman geçtikçe küçüldü sevda!

• Yalnızlık
• Buz
• Benim elvedam
• Kendime ayıp
• Kırmızı gece