Sapsarı bir güz döneminde tanıştık Damla’yla. Aynı filmlerdeki gibi aşkımız, Eros’un okuyla bizi vurmasıyla başlamıştı sanki. Bakışmalarımızın arasından sararmış yapraklar uçuşuyordu. Ansızın bastıran yağmur, sert damlalarla çoktan kalbime kazımıştı ismini, Damla!

Elimde, babamın siyah eski ama hala ilk günki gibi parlak, bastonu anımsatan şemsiyesi o an unutulmayacak bir anı yaşattı bana…

Yağmurun şiddetiyle herkes sığınacak bir yer arama telaşındaydı. Yanına gittim. Şemsiyemle daha fazla ıslanmaması için yardımcı oldum.

O an hiçbir şey aklımda değildi. Kıyamet kopacak olsa ben onu izlemeye devam ederdim. O ıslak güneş rengi saçları ve deniz gözleriyle bana bakışı, “Teşekkür ederim” demesi ve ıslak yollarda beraber adımlarımız…

Yol boyunca hiç konuşmadan yürümeye devam ettik. Yağmur ise hafiflemişti. Yağmur sayesinde herkesin doluştuğu sıcak bir cafeye girdik. Orada başladı, ilk konuşmamız.

Sözlerimiz duygu seli oldu aktı, aşkla tanıştım. O gözlerde boğuldum. Kendi kendime, “Damlam” demeye başladım. Zaman o kadar kısa olamazdı. Hemen akşam oldu. O sarı saçlara dokunmanın sonu gelmişti. O bakışlara doyamadan ayrılma zamanı gelmişti. Elbette tekrar görüşecektik ama, onsuz yarını beklemek zor olacaktı benim için.

Günler geçiyor, aşkımız daha da alevleniyordu. Birbirimize kör düğüm olmuştuk. Kimse ayıramazdı bizi, hiçbir şey engel olamazdı bu aşka diyerek haykırmalarım günden güne artıyordu. Şiirler yazıp, hayallerini kurduğum bir sevgilim vardı artık. Şizofren bir hasta gibi yaşamaktan kurtulduğuma seviniyordum. O güzel sözlerimin bir sahibi vardı artık…

Bir gün, bir telefonla uyandım. Damla! Beni geç saate arayıp konuşmak isteğini söyledi. Sabah onunla ilk konuştuğumuz cafede buluştuk. Gözleri kızarmıştı. Üzgün ama gülümsemeye çalışan bir yüz ifadesiyle karşılaştım. Bana karşı çıkmamam gerektiğini defalarca söyleyerek “Ayrılmalıyız” dedi.

O an içimde beliren acı bambaşkaydı. O bakışları görememenin acısıydı bu, o saçları okşayamamanın acısı, tatlı sesinle bana, seni seviyorum demesini duyamayacağım için yaşadığım bir acı bu. Beni bomboş bir karanlığa iten bir acı …

Ne yaptım ki beni bu karanlıkta yalnız bırakmıştı. Uzatmanın, yaşanmamış bir sevgiyi kurcalamanın gereği yoktu artık. İçimde ona beliren bir nefret de oluşmamıştı. Hala aklımda, kalbimde yaşayan bir damlaydı o. Bir türlü silip atamadım içimden.

Yaşayan bir ölü olmuştum. Bomboş sokaklarda, ıslak kaldırımlarda yürürken sordum kendime. Koca bir yıl geçmişti. Neden bu acıyı yaşatmıştı bana diye sordum hep.

Dayanamayıp aradım. Israrla buluşmak istediğimi söyledim. Ses tonundan yorgun olduğunu anladım. Israrlarım bir şeye yaramıyordu. Telefonu kapatmak üzereydim ki onunla ilk karşılaştığımız yerde buluşmak istedi.

Şubatın soğuğu estikçe onu görmenin heyecanı ile ısınıyordum. İlk bakıştığımız yer her şey aynı yollar ıslak, yapraklar hala sürüklenip uçuşuyordu. Damla ise zayıflamıştı. Başına bağladı bandananın üstüne kırmızı bir şapka giydiği için saçlarını göremedim. Ama bakışları aynıydı.

Soğuklardan olsa gerek, biraz hasta gibi görünüyordu ama hala beni seven bakışlar vardı. Bir bankta oturduk. Kısa bir selamlaşmadan sonra bana, artık beni görmek istemediğini söyledi. Yaşanılan yılların koca bir yalan olduğunu söylerken gözlerinden akan yaşları durduramadı.

Onu aramamı ve unutmamı istedi. Son sözü de elveda oldu ve ayağa kalkmak isterken sendeledi. Ben ise yine o acıyla yüz yüze geldim. O uzaklaşırken arkasından yaşlı gözlerle baktım.

Birden durdu. Geriye doğru düşecekmiş gibi oldu ve olduğu yere yığıldı. Sararan son bahar yaprakları gibi gözümün önünde o ıslak yolla sarıldı.

Yanına gittiğimde, yaşlı gözlerinde hala beni sevdiğini görebiliyordum ama artık nefes almıyordu…

Not: Bu olanları ben yaşamadım ama yaşayan birçok aşığın olduğunu düşünüyorum. Her ne olursa hayatta kalmak için mücadele vermeliyiz…

• Her şey bir senaryo
• Hüznün baharı
• Uçurum boylarında yitirdim ben sevdamı
• Sonbahar
• Hoşçakal