“Bela ile sözlüyüz, mapus ile nişanlı. Namımızla evliyiz, yalnızlıktır yarimiz”

Eşref saati dizisini izleyenlerin hatırlayacağı bir Burak Aydos şarkısının dizeleri bunlar. Son iki kelimesini yaşamanın mutluluğu mu yoksa kuruntusunu mu yaşıyorum şu an tam olarak bilemiyorum. Ancak kesin olan bir şey var ki yalnızlık yarim oldu, çok da sadık çıktı bırakmıyor bi’ türlü.

Şimdi bu yazıyı okurken, bu durumdan sıkıntı duyduğumu düşünebilirsiniz belki fakat işin aslı öyle değil. O kadar alışmışım ki bu duruma, sevgilileri görünce elemanı çıkarıp, kendimi hayal ediyorum. Yanımda bir kızın hayalini kurmak bile enteresan gelmeye başladı.

Duruşum falan nasıl olur tam olarak kestiremez oldum. Kavga edenleri gördüğümde, ki bunu çok görüyor ve duyuyorum ya da “klasik” diye tanımlanabilecek kız/erkek tripleri beni hiç açmıyor artık.

Bir yandan durumun güzelliğinin farkındayım ancak gerçekten çocukça durumlar beni fazlaca sıkıyor ve kısa süreli saçma sapan yürütülen ya da yürütülmesi için zorlanan durumlardansa, uzun, saygılı bir ilişkiyi tercih ederim diyor ve beklemeyi uygun görüyorum. Sanırım o zaman duruşum ya da nasıl davranacağım doğal bir şekilde şekillenecek.

Sırf odun odun gezmemeyeyim diye bir kız arkadaşım var diyenlere de kızıyorum. Bırakın odun kalın. Ne başkasının ne de kendi zamanınızı harcamayın diyorum.

Kimbilir belki de yanılıyorum. İş ahkam kesmeye gelince tıkanıp kalıyorum çünkü fazlaca tecrübeli olanlar çok konuşup, baskın çıkıyorlar.

Bu işin gizemini, çekici tarafını karmaşıklığına bağlıyorum çoğu zaman. Çözmek için vakit harcamak yerine, doğru zamanda doğru yerde olmayı umut edip, o karmaşıklığa kendini salmanın güzelliğini yaşamak istiyorum. Yanlış mı ediyorum?

• Nerede o eski ilişkiler
• Arkadaşken çok iyi, sevgiliyken berbat şu erkek milleti
• Bizi de maymun kontenjanından almışlar
• Zamane sevgileri hamburgere benzemiş
• Gerçek sevgide blöf olmaz