Kaldırımda öylece yürüyordu başıboş, vurdum duymaz tavırlarla. Arada yanından geçerken bazı dükkanların vitrinlerine takılıyordu gözleri. Bakıyordu ama neye baktığının o da farkında değildi.

Bir ara yürüdüğü kaldırım taşlarının aslında birer kare olduğunu farketti. Sonra tamamen istemsiz bir şekilde o taşların içlerine dikkatli bir şekilde basarak yürümeye başladı.

Gayet özenle atıyordu adımlarını. Öyle ki, adımını az biraz öne ya da geriye atsa, sanki bastığı karenin çizgileri kendini bu denli ezik bulup bastığı için ağlayacaktı ya da belki biri çıkıp “Hooop dikkat etsene! Nasıl yürüyorsun! Çizgilere bastın durmadan” deyip onu uyaracak ve o da sanki toplum içinde yapılmaması gereken çok abes bir davranışı yapmış gibi utanacaktı.

Derken duraksadı birden ama hala ayakları kare taşların tam ortasında duruyordu kendini toplamaya çalıştı. Ne yaptığına o da anlam veremedi. Sonra düşündü niye dışarıdaydı? Ne için çıkmıştı acaba dışarı? Bir şeyler mi alması gerekiyordu?

Düşündü bi’ müddet ama hatırlayamadı. Unutkanlığa yakalandı sanki. “Benim sonum hiç iyi olmayacak herhalde. Yok yok kesin sonum alhzemır” diye geçirdi içinden.

Biraz daha yürüdü; yürürken de başını biraz daha eğip, ayaklarına bakmaya çalışıyordu “Acaba hala çizgilere basıyor muyum” diye ama tam net göremiyordu.

Böyle yürümeye çalışırken sendeledi. Düşecek gibi oldu ama bir yere tutunarak doğruldu. Kendini gördü koyu renkli bir camda. Üstüne başına baktı, saçlarını düzeltme gereği gördü. Sanki sokakta tekti, kimse onu ilgilendirmiyormuş gibi bir edası vardı.

Derken o koyu renkteki camdan karşı kaldırımda yürüyen, başı kasketli, eli bastonlu ama çok da yaşlı olmayan, hatta gayet sağlıklı görünen bir amcanın şaşkın bakışını fark etti. İrkildi, sokakta olduğunun ve ayna zannedip baktığının aslında bir banka şubesinin koyu renkli camı olduğunu fark etti.

Az önce yaşadıkları hızlı bir şekilde gözünün önünde canlanıverdi. “Kimbilir nasıl rezil oldum, ya bankadakiler hakkımda ne düşündüler acaba” diye geçirdi içinden.

Halinin verdiği uatangaçlıkla etrafına bakınmadan hızlı adımlarla uzaklaştı bulunduğu yerden.

Nasıl bir gündü, kendini bomboş hissediyordu. Gidecek bir yeri yoktu, bu dünyada onu anlayan kimse de yoktu. Bir zavallı gibi hissetti.

Bu, kendi psikolojisini darma duman eden düşüncelerden bir otomobilin korna sesiyle kalakaldı olduğu yerde. Çünkü farkında olmadan karşıdan karşıya geçmeye kalkmıştı ve o sırada gelmekte olan otomobili görmemişti.

Geriye mi gitsin yoksa karşıya mı geçsin çelişki içerisindeyken genç bir erkek onu kolundan tutup karşı kaldırıma çekti. Nefes nefeseydi. O anın verdiği korku, büyük bir depar atmış sporcu gibi nefes nefese bırakmıştı kendisini.

Biraz soluklanıp kendisini çeken o gence bakıp teşekkür etti. Genç sadece “Çok dalgındınız” dedi. Oradan ayrıldı, kaldırımda yürümeye devam etti.

Ölümü düşündü, nasıl insanı hiç beklemediği bir anda yakalayavereceğini. Bu defa beynini bu düşünceden uzaklaştıran çantasındaki telefonun sesi ve titreşimi oldu. Açtığında oğlunun o eşsiz, kendine can veren sesini duydu;

- Anneciğim ne zaman geleceksin. Hani çabuk gelecektin. Sana süt alıp geleceğim dememiş miydin ama ben akülü araba da istiyorum. Hem de reklamlarda gösterilenden.

- Tamam oğlum geliyorum. Birazdan evde olurum, telefonu babana verir misin?

• O benim babamdı
• Allah'ın işaretlerine inanır mısınız?
• Bu gidişin dönüşü yok
• Oğlumuz doktor olacak Havin
• Veda