Daha 10 yaşındaydı
nsundur yazmış
Ağustos’un 11′i, yıllardan da 1997 idi. O sabah Bursa’dan İnegöl’e dönmeye hazırlanan Yasemin’in içinde bir gariplik vardı.
Annesi “Hadi kızım” dediğinde ayakları geri gidiyordu. Anneannesinin yüzüne “Kal” der belki diye son kez bakmıştı. Oysa gitmek zorundaydı. Annesi
- “Minibüs çok dolu, otobüse binelim” dedi.
Babası karşı çıkmadı bu duruma “Peki” dedi. Otobüsün şöförü tanıdıktı üstelik “Rahat gideriz” diye düşündü babası. Oysa biraz sonra başına gelcekleri nerden bilebilirdi ki!
Yola çıktı otobüs. Sadece yirmi dakikalık bir zaman geçmişti ki, yağmur başladı. Ve karşı istikametten gelen aynı firmanın otobüsü, direksiyon hakimiyetini kaybederek Yasemin’in ve ailesinin otobüsüne, üstelik onların oturduğu, en arka koltukların yanından çarpmıştı.
Evet, ne yazık ki, bu büyük kaza, daha 10 yaşında olan Yasemin’in sağ kolunu kaybetmesine neden olmuştu.
Uzun yıllar geçti. Çünkü o daha 10 yaşındaydı bu kazayı geçirdiğinde. Çok zorlandı. Çok çaba harcadı. Ama sadece orta okulu bitirdi. Ve şu anda yirmi yaşında, evli, bir de kızı var.
 
 Loading ...
|
|
15 Şubat, Cuma , 2008
Salı, Şubat 19th, 2008:
akacak kan maalesef damarda durmuyor. cok üzüldüm. ama eger bunu yazan yaseminse devamini dilerim. bir kol kaybetmek ve bunun hatıraları ıle yasamak zor ama kafası calısan bırı ıcın engel olmaktan uzak.
cevremizde bunun örnekleri cok. ayak parmagı ıle yazı yazandan tutun da sadece agzındakı kalem ıle tuslara basarak kafasının ıcındekı zengınlıgı bızlerle paylasmaya calısan ınsanlara kadar bır cok örnegı var bunun.
önemlı olan bunun da üstesınden gelebılmektır. gayret dılıyorum.