Minik, tombik, yavru kutup ayısı ne zamandır merak ettiği sorunun cevabını alabilmek için igloonun (bu cinsler iglooda yaşıyor :)) kapısında annesini durdurmuş, bir yandan elleriyle kollarını sıvazlayıp, bir yandan da ellerini sıcak nefesiyle ısıtmaya çalışırken, çaresizlikle sormuş;

- “Anneciğim, nolur doğru söyle. Ben sizin çocuğunuzum, değil mi? Sizin çocuğunuzum?”

Annesi endişelenmiş.

- “O nasıl soru yavrum, tabi ki bizim biricik çocuğumuzsun sen”

Küçük kutup ayısı bu cevabı alır almaz “Bırrr, Allahallah yahu, Allahallaaah, cık cık cık cık” diye söylene söylene oradan uzaklaşmış.

Günler günleri kovalamış ve bizim minik kutup ayısı kafasındaki sorulara bir türlü cevap bulamıyormuş. Sonunda babasına gitmeye karar vermiş. Babası ileride buzların arasında açtığı kocaman delikten güle oynaya balık yakalamaya çalışıyormuş.

Bizim kutup ayısı babasınn bu soğukta nasıl bu kadar neşeli ve şen şakrak olabildiğine bir anlam veremeden, ellerini yine ovuştura ovuştura büzülmüş bedeniyle gitmiş babasına sormuş;

- “Bırrr, babacığım Allah aşkına, sen bari doğru söyle, ben sizin çocuğunuzum, değil mi? Hm? Sizin çocuğunuzum? Değil mi?”

Babası ağızındaki balığı buz kırıklarının arasından çıkarıp, yere fırlatmış ve silkelenerek tüylerindeki suları atıp

- “O da ne demek yavrum, tabi ki bizim çocuğumuzsun sen” demiş gülümseyerek.

Babasından da, annesinden aldığı cevabı alınca küçük kutup ayısı dayanamamış;

- “Donuyorum anasını satayım, donuyoruuum!“

• Telefondaki adam
• Zil çaldı,okul paydos
• İki gol
• O benim babamdı
• Huzur istiyorum, sadece huzur