İnsan denen hayvanın ilk ikisi dünyaya düştüler. Adem ile Havva.

İlk günlerinde elma olayı yüzünden birbirlerini biraz suçladılar, küs kaldılar. Konuşmadılar birbirleriyle. Başladılar gezinmeye.

Dolandıkça anladılar ki mekan şahane. Çiçek, böcek, kuş, et, süt, yumurta, ortalık yemyeşil. Bu vesileyle neşeleri yerine geldi.

Çevrede, ortamın güzelliğini paylaşacak bir insanevladı bulamayınca barışmaya karar verdiler. Havva parmaklarını birleştirip, küs yaptı. Adem bozdu. Başladılar sevişmeye.

Çocuk yaptılar. Çocukları da çocuk yaptı. Ortalık çocuktan geçilmez oldu, safi sübyan doldu.

Bu çocuklar geliştikçe düşündüler, düşüncelerini paylaştılar. Etrafı daha bir yakından incelediler, bir tanesi dedi ki;

“Biz bu etrafımızdaki mahlukatların alayından daha zekiyiz. Farkettiğiniz üzere bunlar konuşamıyor bile. Demek ki biz buraların efendisiyiz. Çiçek, böcek, hayvanat ne varsa hepsi bizimdir”

Diğerleri onayladılar ve böylelikle bu nesilden itibaren insanoğlunun g.tü bir nebze daha arşa yaklaşmış oldu.
İleride pisboğazlar doğdu, dediler ki;

“Madem çiçek, böcek binbir türlü mahlukat bizimdir, yeriz lan biz bunları”

Mucit nesil geldi, “Hacı ateş versene” diyene ateşi buldu. “Ayağımızı yerden kessin yeter” diyene tekerlek icat etti. Amcaoğlunun düğününde havaya atmak için, taşı oduna bağladı silah yaptı.

Böyle böyle yaşarlarken sevişmeyi de ihmal etmediler. Canı sıkılan etraftaki güzelliğe bakıp, galyana gelen tuttuğunu z.tti. Yeni yeni nesiller doğdu. Her nesil bir öncekinden daha sivri zekalı oldu.

Gün geldi, mekana sığamaz oldular. Sıkış tıkış yaşar oldular. Yine bir sivri zekalı fikir ve düşünce hareketlerinde bulunmayı uygun gördü (pisboğazlar akımını başlatan düşünürün sekizinci göbekten torunu).

Bir gün sıkış tıkış otururlarken çıkıp dedi ki;

“Biz böyle g.t g.te yaşıyoruz ama gözünü sevdimin dünyası dev gibi be kardeşim! Ağaç desen bol, yemek desen bol. Ben şimdi şu arka taraftaki ağaçları kırpsam onların yerine bizim ortanca oğlana bir ev diksem ne de şahane olur, yaşar giderler refah içinde”

ve yaptı da. Bunu gören diğerleri de başladılar ağacı çalıyı budamaya. El birliğiyle ormanın, yeşilin anasını z.ttiler.

Şehir kurdular kendilerine. Şehirli olmalarıyla birlikte makadları iyice havalara uzandı, yer ile doksan derece açı yaptı.

İsimlerini modern koydular, hayvanı, ormanı beğenmez oldular. Kıçı açıkta kalmış orman hayvanları mecburen şehir içinde dolanmaya başlayınca, onları da, “S.ttirin gidin lan burdan gerizekalı orman hayvanları biz burda modern modern yaşıyıcaz diyerek” tekmelediler (günümüzdeki kedi tekmeleme vakalarının ilkleri bu tarihte görülmüştür).

Bir süre sonra, üzerinde pürüzler bulunan dünyayı düzleştirip, yerine bir şeyler inşa etme fikrinin de b.ku çıkartıldı. Ev yapalım diyenler, “Otopark yapalım, golf sahası yapalım” demeye başladılar. Yusyuvarlak yaptılar gezegeni, çentik bırakmadılar üzerinde.

Ne yaptıklarını sonlara doğru farkeder oldular. Bu seferde modern-duyarlılar peydah oldu, “Kesmeyin lan ağaçları şerefsizler, rahat bırakın hayvanatı onların da canı var” tavrını benimseyerek günah çıkartma yoluna gittiler. Bir öncekilere b.k attılar. Kar etmedi.

Hepsini yaparken sevişmekten kimse kopamadı. Dünya üzerinde bir insanevladı olsun sevişmeden/çoğalmadan duramadı. Yavaş yavaş başlara döndüler, yine g.t g.te yaşar oldular.

Ardından yaşayamaz oldular. Su kalmadı, ağaç kalmadı, hayvanat kalmadı, dünya kalmadı ne varsa tükendi. İnsanlar da tükendi, ölüp gittiler.

Milyonlarca yıl geçti, hava temizlendi, etraf ağaç doldu, binbir türlü börtü böcük hayvanat türedi, ortam yine şahane oldu.

İlk iki akıllı, ismi daha konmamış hayvan dünyaya düştü. Bir erkek, bir dişi. İlk günlerde avokado olayından dolayı birbirleriyle küs kaldılar…

• Çöp kutusundaki yeni hayat
• Sıkıldım diyorum size!
• Orman
• Her insanoğlu kendini beğenmiş, bencil ve açgözlüdür
• eAnlat hikayem