Yine o gecelerden biriydi. Sağa sola sonra tekrar sağa…. Yok bir türlü uyku tutmuyordu. Baş ucumdaki lambayı yakıp saatime baktım. Gece 02:30.

“Şimdi uykuya dalsam 09:30′da kalksam 8 saat uyumuş olurum” diye geçirdim içimden. Belki sizde yoktur ama benim böyle saçma sapan saplantılarım var. En az sekiz saat uyumalıyım ki hücreler kendini yenilesin. Neyse, baktım olmayacak. Çıktım balkona, bilgisayarımı açtım.

Eşim rutin yurtdışı seyahatlerinden birindeydi ve kardeşim benimle kalıyordu. Bir hafta önce kız arkadaşının yanına Fransa’ya gitmiş, yüksek linans ödevimde bana yardımcı olmak ve kardeş saadeti yaşamak için dönüşünde yanıma gelmişti.

Maillerimi açtım ama nedense aklım kardeşimdeydi. Ne çok büyümüştü kerata be! Aramızda iki yaş olmasına rağmen onu bebek gibi sever, hiçbir isteğini kırmaz, onu gözümden bile sakınırım.

Es kaza babam veya annem ona kızacak, şikayet edecek olsun, hala haftalarca onlarla küserim konuşmam. Yüzüne baktığım zaman içim burkulur. Yüzünün o çocuksu güzelliği gözleri, yakışıklılığı kendi kardeşime nazar değdirmeğe korkardım(ım) resmen.

Veled bütün bunları bildiğinden, ezelden beri bu zayıf noktamı kullanır. İstediği yapılmadığında soluğu benim yanımda alır. Kendisi için bir çıkış yolu bulacağımı adı gibi bilir.

Yine öyle zamanlardan biriydi. Kız arkadaşını görmeye Fransa’ya gitti. Ailemse bu gidişi hiç istemedi üniversite son yılıydı ve bu sene mezun olması pamuk ipliğine bağlıydı ama ben bi’ tanecik kardeşimi kıramadım.

Uçak biletini aldık. Nice’e uçtu ve bir hafta sonra döndü yanıma. Ben öyle balkonda otururken o da kalktı geldi. Meğerse benim gibi uykusu kaçmış. Eski anıları anlattık, güldük, sıra Nice’teki tatiline geldi.

Kız arkadaşıyla arası iyiydi. Çok tatlı, canayakın bir kızdı. Her dakikasını onunla geçirmek istiyordu.

- “Aynı sana benziyor” dedi kardeşim.

Nedense çıktığı bütün kızları bana benzetirdi. Şu ana kadar hiç birisiyle tanışma şerefine erişemedim. Bilgisayardan maillerine girdi. Fotoğraf açılırken büyük şok yaşamıştım “Allahım bu ben miyim?”

Gerçekten çok benziyorduk. Ve anlattıklarından bu kızın onun için çok farklı olduğunu anlamıştım. Ona karşı güçlü duygular besliyor, hatta okulu en kısa zamanda bitirip, iyi bir mimar olacağını, mastera Fransa’ya gideceğini söylüyordu.

O anda nedense arka cebimdeki egolarım çıktı ortaya dünyada. Derin bir sessizlikten sonra ona bunun bir heves olduğunu, daha önüne kimlerin çıkacağını, o kızın onu kullanmadığını nerden bildiğini soruyordum.

Bana karşı sesini yükseltmeyen kardeşim sabahın dördünde cevvallenmiş bana önyargı ve anlayış dersi veriyordu. Sinirden kaç sigara içtim hatırlamıyorum. O da içerde sigaraların birini yakıp, diğerini söndürüyordu. Benimse sinirimi durduracak hiçbir şey yoktu o an.

- “Daha dün tanıdığın kıza ablanı değiştin sen!” dedim.

Sinirle yatağıma gittim uyumuşum. Öğleye doğru kalktım. Temizlikçimiz Raziye, kardeşimin sabah bir bavulla çıktığını söyledi. Sinirim hat safhaya ulaşmıştı. Kendimi bir türlü frenleyemiyordum. O kız için beni yalnız bırakıp gitmişti, yıllardır gözümden sakındığım kardeşim.

Elim telefona gitmedi. Arabaya atlayıp, pahalı bir mağazadan pahalı bir kıyafet aldım rahatlayacağımı sanarak. Sinirimi biraz dindirmedi değil.

Eve gelirken motorsikletlinin biri kırmızı ışıkta arabamın üzerine düştü. Elim ayağım titriyordu. Kimi arayacaktım ben?

Neyse ki adamda bir şey yoktu. Ayağı biraz şişmişti ama arkadaki arabadakiler adama bağırıp çağırınca motorsikletli bastı gitti.

Eve gittim. Bir Unisom aldım. Uyumuşum. Ertesi gün telefonumun sesine kalktım. Sanki bir hafta boyunca uyumuştum. Her tarafım tutulmuş, başım çatlayacaktı nerdeyse. Arayan annemdi.

- “Kardeşin çok sessiz, bizimle konuşmuyor” dedi.

- “Bilmiyorum ve ilgilenmiyorum” dedim ben de.

Annemi de tersledim. Sonra eşim aradı

- “Ne istersin buradan?” diye.

- “Zahmet edip beraberinde götürseydin” dedim kapattım.

Herkesi kırmıştım ve rahattım. Artık herkes benim gibi kırgın dolaşabilcekti ama, bununla yalnız 1 saat avundum. Sonra başladı vicdan azabı; beni en kolay affeden başta annem sonra eşimdi. Ama kardeşim beni affetmiyordu.

Zamana bırakmak istedim. Aradan 1 ay geçti. Günaşırı konuşmalarımızın yerini zoraki nasılsınlar alıyordu.

Tam tamına 12 kilo verdim. Artık 36 beden giysiler üzerimden düşüyordu. Yardımıma yetişen eşim, kardeşimle konuşarak onu yaşadığımız şehre gelmeye ikna etmiş. Benim için endişeleri artık yerini doktor baskılarına bırakmıştı.

Canım eşim aramızı düzeltmişti biricik kardeşimle. Artık bu saçma egoyu aklımdan silip, kız arkadaşıyla telefonla konuşmuş, bir ay sonra Cannes’a gideceğimizi, orda görüşebileceğimizi söylemiştim. Fakat aynı tarihlerde onların planları belliydi; Kardeşimle Antalya’da olacaklardı…

İşte o tarihte Cannes’da eşimle latte içerken telefonum çaldı. Arayan annemdi. Sesi boğuk en kötü durumlardaki korktuğum anne sesiydi. Kardeşimi aramalıydım.

Kız arkadaşıyla Antalya-Kemer yolunda kiraladıkları motorsikleti arkadan çarpan araç Beren’i biçmişti. O an bayılmışım. Kardeşim önde başka motorsikletteymiş Beren arkada…

İşte o an benim egolarımın, önyargılarımın ve kalbimdeki bütün şeytani hırslarımın öldüğü andı, sondu.

• İki gol
• Yine bir bayram
• O benim babamdı
• Ben seni görmeden sevdim
• İkinci kadın olamam