Benim garip bir huyum vardır. Kendimi çok olumsuz hissetiğim zaman sevdiğim arkadaşlarıma giderim, onları güldürürüm, ben de rahatlarım.

Parkta adamın biri ağlıyormuş, ona demişler ki, “Git bak, ileride palyaço var. Seni de güldürsün“. Adam da “O benim zaten” demiş. Onun misali.

Arkadaşım aynı zamanda biraz akraba da olur. Geç vakitte yattık. Onun küçük kızı, benim de kızım salonda üçümüz yatıyoruz.

Eşi aşağıdan zile bastı. Üçüncü kattayız. Arkadaşım bir gün önce eşi ile tartışmış, kapıyı açıp, gidip yatak odasına yatmış. Kocası da gelirken alkol fıçısına düşmüş, üfleme profilini aşmış. Direk salona geldi. Meğerse karısına darılınca, kızları alıp, salonda yatarmış.

Adam bir taraftan “Gız Hülya, darıldın mı gız” derken bir taraftan da kemerini çözmeye çalışıyor. Arada kendini bir sağa bir sola vuruyor. Beni farkeder dedim. Ben sarı saçlıyım. Meğerse adam renk körünü de geçmiş.

Hemen doğruldum. “Benim abi, benim” diyorum, hiç istifini bozmuyor. “Yenge bir şarkı söyle” diyor. Gecenin bir vakti, solist olmaya niyetim yok. Arkadaşıma “Alsana kocanı başımdan” diyorum, o da oturmuş gülüyor.

Kazasız belasız iki şarkıyla kurtulduk. Sabahleyin de oğlu, gayet muzur “Az daha cici annem oluyormuşsun” demez mi? Babası sabahleyin evden hırsız gibi kaçtı. Çok utanmış.

Az daha, ne şehittir ne gazi, bir de akrabalığı pekiştitirecektik.

• İki gol
• Ağlamayan bebek
• Bu gidişin dönüşü yok
• Konak
• Eski bir dost