Lise 3′üncü sınıfta daha aşk nedir, ne değildir bilmezken çıkmıştı karşıma malum şahsiyet. O İstanbul Çamlıca tarafında oturuyordu, ben ise Aksaray. Malum üniversite hazırlık, uzaklık falan derken pek fazla buluşamıyorduk.

Hafta sonlarını iple çekiyordum, çünkü pazar günleri dersaneden çıktığım gibi onunla buluşmaya giderdim. Kar kış dinlemez olmuştuk.

Yine bir pazar gelmişti ve buluşmuştuk nihayet. Zaman sanki yine bize düşman gibi çabucak akıp gitmişti. Beşiktaş vapur iskelesinde ayrılık vakti gelmişti. Ben dönüp ona dedim ki (sahiplenen erkek tribi) “Eve varınca bana bir mesaj ya da cağrı at“. Çünkü deli gibi kar yağıyor ne olacağı belli değil.

Derken ikimiz de evlerimize doğru yola koyulduk. Ben Saraçhane civarı otobüste uyuyakalmışım. Gözlerimi açtım Topkapı…

Akşam karanlığı, kar yağıyor, Topkapı zaten o saatlerde tinerci cenneti. Tam ben bittim derken bir de gördüm ki Beyazıt otobüsü (Aksaray’a geri dönecem ya :D).

Sorgusuz sualsiz atladım otobüse ve yine dalmışım :) Otobüs meğer Beyazıt’tan kalkmış Güneşli’ye gidiyormuş. Merter’de kendime geldim ve yaklaşık iki buçuk saatlik yolculuk sonrası evime dönebildim.

Eve dönünce telefonumda yaklaşık olarak 15-20 mesaj, 50-60 da çağrı mevcuttu :) İçeri girdiğimde ablamı gördüm ve dünya kupasını son dakika golüyle kazanmış takımın bir oyuncusu gibi ablama sarıldım. Başarmıştım eve dönebilmiştim…

• Keşke
• Evliya
• Güzel İstanbul'un silueti, ben ve depresif acım
• Kartopu oynayan çocuklar
• Şaşkın