Sabahın bir vaktinde kapı zili çalar. Bir iki esneme ve gevşemeden sonra, gözler kısık bir şekilde kapıya doğru yol alınır. Kapı açılır ve karşıda bir komşu teyze belirir. Gözleri yaşlı bir şekilde

- “Anneni çağırır mısın” der.

Anne uyandırılır. Kadın göz yaşlarıyla anneye bakarak

- “Nafiz abi ölmüş“der.

O anda her şey durur. Çünkü bu isim evin babasının ismidir. Bir anda hastane koridorları, röntgen filmleri, babanın geçirdiği kalp krizleri hepsi arda arda kafada canlanır.

- “Ameliyat olmuş, sonra kalkamamış” diye devam eder kadın.

Bütün bu kurgu gösterir ki, baba ailesinden gizli gizli ameliyat olmuş ve ameliyattan sağ kalkamamıştır.

Anne donup kalmıştır. Büyük bir acıyla ona sarılınır.

- “Annem, canım annem” diye gözyaşlarına boğulunur. Anne de ağlamaktadır.

- “Annem sana da bir şey olursa, biz naparız” diye teselliye çalışınılır.
Sonra üstbaş giyilir. Babanın cansız bedenini görmek için büyük bir şaşkınlıkla evden çıkılınır. Sonra birden apartmanın başka bir katındaki daireye girilir. Sanılır ki insanlar o evde toplanıp taziyelerini burada iletmektedirler.

Eve girilir. Ve o anda her şey anlaşılır. Ölen kişi baba değildir. O evin sahibidir. Yani bir isim benzerligi söz konusudur.

Afallamış bir şekilde içerdekilerle selamlaşılır. Yapılan aptallığa gülmemek için çok zorlanılır.

İşin garibi anne olayi taa başından beri bilmektedir. Yani eşinin değil diğer komşunun öldüğünden haberlidir…

• Televizyon misafirliği
• O benim babamdı
• Bu gidişin dönüşü yok
• Babama sözüm var benim!
• Evliya