Meşaleler gelinliğini yaktı mı hiç? En güçsüz anında kelebekler siper oldu mu göğsüne? Acı ciğerlerine yapıştı mı?

Gece keşmekeş! Arsız bir hayvanın dilinden akan salyadan farksız! İç gıcırdatıcı, karanlık hayallerine kadar ulaşıyor.

İnsanlar mahcup, insanlar isteklerinin kırıntılarını caddelerden toplamaya çalışıyor. İstanbul’un gecelerine sinmiş yalnızlık!

Bira şişelerinin ellerden kayıp düşerek kırıldığı kaldırımlara sırtını yasladın mı hiç?

Mendil sererek, sevgi dilenmek için önüne açtığın avuçlarına ciğeri üç kuruşluk insanlar para bıraktı mı?

Aşk için yaşamalı dediğin her cümlenden mağrur, mağdur, kırık ayrıldın mı?

Bilemezsin, şerefsizlerin masalarının kaç iskemleden donatılmış olduğunu? Ve mezelerinin bozuk kişiliklerinden yapıldığını! İçkiyi suyla, karıyı parayla harmanlayarak esrar çeker gibi dumanını suratlarına üflediklerini?

Bilemezsin değil mi? Peki, ya bilseydin sahip çıkar mıydın o zaman sevgime? Yoksa yine ayakların kıçına vurarak, kaçar mıydın yanımdan?

Suratını suratımda unuttuğundan beri, kaç sabahtır güneş doğmuyor gözlerine?

Karanlığa isyan edip, onu seviyorum diyebildin mi hiç? Yoksa korkup bir ağız dolusu sustun mu? Koynunda uyuttuğun hançerini kaç kere sapladın düşlerine?

Yastığın ıslak, gözlerin kanlı kaç gece geçirdin? Şimdi susmak istiyorsun. Bir ağız dolusu yutkunuyorum karşında!

Her cümlenin sonunun aydınlık olduğunu bilseydin susar mıydın? Geniş halatları boynundan geçirip kendini düğüm düğüm asar mıydın?

Gece, adi bir sandalyenin bacaklarının üzerine ağırlık bindiğinde kırılması gibi paramparça!

Kırık aynalar etimi yarıyor sanki! Öylesine soğuk ki bedenim; kanım donuyor adeta! Gözbebeklerim yetim.

Minik kırıntılarla uğraşan insanların suratlarına bakıyorum. Caddelerde bir karış eteğini aşağı çekmeye çalışan on altı yaşındaki kızın suratına bak! Makyajı neredeyse etinden aşağı sarkıyor! Ondan fazla, ondan acı!

Caddelerde dolanıyorum zamansız. Arabalar yolunda ilerliyor mu diye bakıyorum. Aniden bir kapı açılıyor önümde! Çirkin bir gülümsemeyle buyur ediyor içeri. Ağzında altın dişleri var. Ve adam gülünce bademciğine kadar görüyorum! Alerjim var diyorum insanlara! Hele senin ağzındaki altına!

Altını ağzına almış adamdan hiç bir şey beklemiyorum! Hızla yürüyor adımlarım!

Caddenin ortasında bir el uzanıyor bacaklarıma. “Abla karnım çok aç” diye mırıldanıyor. On iki yaşlarında bir çocuk. Gözlerim nemleniyor ilk defa! Elimde olan bir tas çorba parasını uzatıyorum.

“Sıcak ekmek alırım” diyor uzaklaşırken. Yazın ortasında sıcak ekmeğe muhtaç olmanın ne demek olduğunu bilmiyorum! Bedenim üşüyor ansızın! Fırına doğru ilerliyorum. Elimde bir parça ekmek, yüzümde ısınmış bedenin ifadesiyle caddelerde yürümeye devam ediyorum.

Sıcak ekmek kokusundan mı bilmiyorum, güzel şeyler ilişiyor gözüme. Elinde gitarıyla şarkılar çalıyor genç çocuk sevdiğine! Ellerini uzatmış saçlarını seviyor. Gözleri buluşuyor! İnsanın sevdiğiyle buluşmasının ne demek olduğunu düşünüyorum; gözlerim parlıyor ansızın!

“Bir şarkıda benim için çalar mısın” diye rica ediyorum. “Aşk şarkısı olsun” diyor genç çocuk. “Ayrılıkları sevmem” diye ekliyor ardından, kız çocuğun ellerini sıkıca tutarken!

“Seni beklerim öptüğün yerde” diye başlıyor çocuk ansızın.

Adımlarım hızlanarak uzaklaşıyorum, teşekkür bile etmeden. Nice yağmurlar sildi öptüğün yerin izini diye ağlıyorum derinden! Siliniyor tekrar izlerin. Kaçıyorum…

Mutluluğum; ufak bir bebeğin gazını çıkarabileceğin kadar kolaydı aslında!

Kendine güvenmeyen eller görüyorum. Bebeğini kucağına almaktan aciz bir çift el sarılıyor boğazıma!

Gece bitmiyor hala! Güneşe inat gidiyor karanlık. Çirkinlikleri örter diye düşündükçe, yanan far lambalarının, pisliği gözüme sokmak istercesine inadıyla karşılaşıyorum.

Ellerinde tütün, cadde boyu koşturan dokuz yaşındaki çocuklar geçiyor önümden! Dudakları ve parmak araları tütünden sararmış minik oğlan çocukları! Önce kızıyorum sonra “Ya aileleri” diyorum.

Karşıdan karşıya geçmeyi bilmeyen çocuklardan biri, arabanın altında son nefesini veriyor! Üzerine gazete kâğıtlarını örtüyorlar. Değersiz haberlerin yapıldığı kâğıt parçaları kefeni oluyor!

Gözüm ilişiyor üzerindeki habere; indirimden alınacak kıyafetlerin fiyatları var! Bir metre kefen bezi bile olmayan çocuğun üzerinde örtülü kâğıt parçasını öfkeyle kaldırıp bağrıma basmak istiyorum.

Bedenim tartamıyor yorgunluğumu, gözlerimi güneşin doğuşunda bir hastane odasında açıyorum.

Umutlarını karanlıklara sermek ne demektir bilir misin sen?

Beyaz cümleler dökülmedikçe ağzımdan, artık konuşmuyorum…

• Aşkımı böyle unutacağım
• Ayrılığa kavuşabilsek
• Aşka son davet
• Bu kadar kolay mıydı silip atmak?
• Hoşçakal