İlk ameliyat
catlas8 yazmış
2 hafta önce babamı ameliyat için hastaneye götürdüm. Eşyalarını güzelce hazırladık. Ki zaten çok değildi eşyası. 2 gün yatacaktı orada. Bir gün ameliyattan önce, bir de sonra. Bitti, bu kadar, 2 gün.
Yola çıktık. Araba ile hastahane arası 4 dk. Ama yol üstündeki her bakkalda duruyoruz. Birinden su alıyoruz, diğerinden biraz daha su, öbüründen meyva suyu, diğerinden biraz daha meyva suyu. Soruyorum;
- Neden duruyoruz hepsinde. Birinden bütün ihtiyaçlarınızı karşılayamıyor musun?
- “Aklıma gelmedi” diyor
Yola devam ediyoruz ama hala her bakkalda duruyoruz. Ameliyat çok önemli bir ameliyat değil. Ses tellerinden sesin çatallaşmasını geçirmek için, hayati riski olmayan, başka riski de neredeyse hiç olmayan bir ameliyat fakat babam yolu mümkün mertebe uzatıyor, yavaşlatıyor
Zor da olsa varıyoruz hastahaneye. Bizimkisi arabanın kapısını zor açıyor. Ağır adımlarla hastahaneye girmeye çalışıyoruz. Sanki öldürmeye gidiyormuşuz gibi.
Hani sünnet olmak istemeyen ama kaçmayı da gururuna yediremeyen çocuklar vardır ya etrafına “Hadi vazgeçelim diyecek birisi var mı acaba, bu çileden yırtsam” dercesine bakarlar, aynı bakışlar var 45 yaşındaki babamda.
Hastanenin diğer ucundaki kantine de gidiyoruz. Biraz daha su almaya. 6 litre suyla çıkıyoruz odaya. Odanın manzarası çok güzel. Koca odada tek kalıyor. Televizyon götürdük evden. Rahatı iyi ama surat sirkeci dükkanı.
Bi’ süre oyalanıyorum yanında. Öyle melül melül bakıyor bana “Beni kurtar buradan” der gibi. Konuyu hiç açmıyorum “Üzülme burada bir şey olmaz” falan demek yok. Biliyor çünkü bir şey olmayacak. 2 saat uyuyacak, bitti.
2 saat odada dolanıyorum. Sonra bakıyorum biraz daha sakinliyor. Gitmek için izin istiyorum. Ağlayacak ama ben renk vermiyorum. Sakin gözükmeye çalışıyorum ama içim parçalanıyor.
Daha eşyalarını hazırlarkenki yavaşlığı bile içimi burkmuştu, dağıtmıştı kalbimi ama “İlk defa ameliyat olacak, bizim cesaret vermemiz gerekiyor” diye düşünüyorum.
Asansörde dayanamayıp ağlıyorum. Çıkıp yukarı, “Gel” diyesim var.
Sabah erkenden gidiyorum, ameliyata almışlar. Hemşireye
- “Gece nasıldı, korkuyordu bıraktığımda” diye soruyorum.
- Yok canım, çok keyifliydi. Sizi onun için endişeli görünce çok sevindi. Bütün koridora anlattı
Düşünüyorum bütün yol renk vermedim, nasıl anladı. Babam olduğu bir kez daha aklıma geliyor. O suratsızlığımda bile benim endişemi görebilecek tek kişi olduğunu o an bir daha hatırlıyorum.
  
 Loading ...
|
|
23 Eylül, Pazar , 2007
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
babanı canndn çok sevdğini anltmk için bu kadr yorulmna gerk varmydı.her satr sevdi babanı, canını verdi sanki kelimeler babana..
çok güzel, elne sağlk..
ben yüreğmn tellerini titretn yazıları sevyrm..
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
Anneler uzerine cok yazi yazilir ama babalara az. Bir tane de ben yazmistim ama biraz bekletecegim artik bu yazidan sonra:)
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
niye abi, yaz da tadından yenmesn, okuyalm ballı ballı..
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
Yazıyı beğendim.Bence hayatlarımızda anne rolü o kadar baskın ki babalarımızla duygularımızı yeteri kadar paylaşamıyoruz.
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
iltifat icin tesekkurler ama yine de beklemeyi yegleyecegim:)
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
babalar tabiki sevilir bütün ebeveynler çocukları tarafından sevilir de benim yazıdan çıkardığım anafikir biraz farklı oldu.
yaş ilerledikçe, babalar yaşlandıkça oğullar büyüdükçe roller de değişiyor sanki.
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
cevval beyin yazıp da benim katılmadığım olur mu al benden de o kadar
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
sanki mi?hayat bir çember, çembrn bir noktasndan başlyr veee gene aynı noktaya gelp çemberi kapatyrsn ve hşçkl..
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
o hastane odasinda annenin size baktigini hissettim sanki be.
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
cok yürekten yazılmıs bir yazı okurken ister istemez herkez gibi sanki bende kendi ailemi babamı düsündüm onlar aslında o sert mizaclarının altında ne de yufka yürekli varlıklardır dimi ama hayat onlara bu vasfı vermis bi kere onun adı baba o yumusak mizaclı olamaz yada her onune gelen yerde gülemez kahretsin bu toplumu bu hale getirenlere insanlar neden icinden geleni degilde cevresinin ihtimal yorumlarına göre yasar ki hayatını??
Pazar, Eylül 23rd, 2007:
baban sana naz yapmis biraz. eh ne de olsa bicak altina yatacak neden olursa olsun. korkmasi da normal.