“Kimse görmesin, görürse ne derim sonra” diye düşündüğü anlardan biriydi yine.

Aslında o da istemezdi böyle olsun ama şartlar bunu gerektiriyordu. Yine dayanamadı, yine kendince küçük, başkaları için büyük bir kaçamak yapacaktı.

Kaç defalar söz vermişti kendine ve yine olmuyordu. Off insan söz geciremiyor kendine, ne tuhaf. Sanki yine ben degilim. Ben kendime zincir vuramıyorum denilen anlardan.

Eli uzanmış içlerinde geziyordu. Çıtır çıtır, “Ye beni” havasında uçuruyor…

Hmmm, dayanamıyorum!

Cips cips cips! Dayanılmaz cazibesi o renkli paketinde. Kaçımız “Bir daha asla” deyip de defalarca yemedik ki!

• Çocukluğumdaki bayramları istiyorum
• Cipse isim bulan arkadaşıma spor araba hediye ettim