Yazacak, anlatacak o kadar çok şeyim var ki, uzun zamandır anlatmıyorum kimseye. Gerçi eskiden de anlatmazdım. Bir gün birine anlattım, 1 yıl sonra “Yalan” dedi geçti. O günden beri hep içime attım ne yaşadıysam.

Yaşananları bilme hakkını benimle olanlar aldı. Bu saatte, bu bilgisayarın başında neden bunları yazıyorum bilmiyorum. En sevdiğim şeyi yapıyorum aslında. Bir derdim yok. Sanırım yorgunluk benimkisi. Çok yoruldum, artık durdurmak istiyorum kendimi. Çok denedim ama olmadı.

Keşke kaçacak bir yerim olsa. Eskiden annemle, babamla kavga ettiğinde -genelde şiddet içerirdi bu kavgalar- biz köye dayımlara giderdik.

Dayımların eski bir evi vardı. Annem derdi hep “Babanızla ayrılırsak burda yaşarız. Ben sizi okutamam“. O eski ev bana öyle huzur verirdi ki. Gerçi şimdi yıkıntıları var sadece.

Çok zor zamanlarım oldu. Parasızlık, dayak, şiddet, çevre baskısı, hor görülme… Anlatacak çok şey var kısacası.

Ama şimdi her şey yolunda. Kendime ait bir hayatım var. Sevdiklerim yanımda, hayatta. Hep olmak istediğim yerdeyim, yurtdışı. Başardım, Ya sonra?

Şimdi durup kendime sorduğumda “Daha ne yapabilirim” diyorum. Ben bunları kendim için yapmadım ki, çevrem için yaptım. Kendim için ne yaptım, en sevdiğim şarkıyı dinlemekten başka. Ya da en sevdiğim rakıyı yudumlamaktan başka? Onu da ders çalışırken içmekten başka…

Çok şey yaptığımı düşünüyordum. Ama artık değil. Kendim için hiçbir şey yapmamışım. Bugün kendim için bir şey yaptım. Gittim, çeşit çeşit desenlerde peçeteler aldım. Belki yeniden koleksiyona başlarım.

Keşke her şeye başlamak bu kadar kolay olsa ama olmuyor. Ya her şeyi bırakacağım, sıfırdan başlayacağım ya da kendi yaptığım yalan dünyama döneceğim.

• Telefondaki adam
• Zil çaldı,okul paydos
• İki gol
• O benim babamdı
• Huzur istiyorum, sadece huzur