Sızlıyordu ve çok yavşaça akıveriyordu. Bilincim bir gidiyordu, bir geliveriyordu. Tahtravalinin bir inmesi, bir çıkması gibi. Ki, oldum olası sevmezdim tahtaravalileri.

Öyle aniden oluvermişti ki her şey, yürüyorduk hep beraber arkadaşlarımla. Dağ, tepe kontrol ediyorduk her yeri, her boşluğu, doluluğu.

Sırtımızdaki ağırlıklar acıtsa da belimizi, alışık olmadığımız techizat olsa da elimizde, tamamen düzgün ve dirençli gidiveriyorduk.

Çok zor olmuştu benim için alıştığım yerlerden, hiç duyumsamadığım kokuları duymaya gelmek. Evler, ağaçlar, çimenler, hayvanlar o kadar farklı ve alışamadı ki.

Ama güzeldi her şey, hiç ama hiç bozulmamış saflıkta ve taddaydı. Oysa ne zordu benim için buralara gelmek. O kadar çok direnç göstermiştim ki hayatımın her anında. Ne yollara sapmış, ne fırıldaklar çevirmiştim ama sonunda yine buradaydım işte.

Ve yürüyordum diğer 14 yeni tanıdığım arakadaşımla beraber, yurdun dört bir yanından gelmiş, birbirinden farklı ama bir o kadar da yakın, sakin ve güvenerek.

Aniden keskin ve buz gibi vızıltıyı duyuverdik hepimiz, bir de acı hissediverdim. Nerden geliyordu acı anlayamazken, toprağın o kokusu, temiz ve ferahlık doldurverdi bir an.

Kırmızydı akan biliyordum. Ki kırmızı akmaya devam ettiğinde, gözlerim artık bulanıklaştığında her şey bitiverecekti.

Normalde korkunç gibi algılayacağım bu an, hiçte korkunç değildi. En güzel kokuları burada duyumsamıştım, vatan toprağı ne demek burada hissetmiştim. Kırmızı bittiğinde ben biteceksem de, benden sonraki hiç olmassa fırıldak çevirmeye gerek duymayacaktı.

• Gabar; Eteğinde bir yavrunun izi var
• Servise bir çelme atarsam
• Sekiz asker kaçırıp milleti Stockolm sendromuna sokacaklar akıllarınca!
• 0, 255, 0
• Vatan uğruna ölenler