Merve pabucu yarım
mervis yazmış
Bugünlerde farklıyım. Evet, farklı. Olağandışı bir sessizlik var üzerime sinmiş. Söküp atamıyorun, yapış yapış erimiş şeker gibi bir şey.
Ne yöne baksam ben değilim. Şu klavyeye yazan eller benim değil sanki. Ruhum burada değil. Bir yoksunluk var içimde, yavanlık, kuruluk…
Nasıl anlatsam? Havaya, suya, toprağa karışmak istiyor; delice koşmak, çığlık atmak istiyorum tükenene bitene kadar. Peki neyi bitirmek istiyorum içimdeki?
Neyi? Öfkeyi mi? Hayır. Tutkuyu mu? O da değil. İçimde depreşen yırtık, pırtık şey ne? Üzerine unutayım diye anılar serpiştirdiğim, küçük gülümsemelerle süslediğim şey…
Arıyorum, içim acıyor. İçimde bir yer ama neresi? Yokluyorum. Elim bir şeye dokunuyor, her ne ise o, içimde bir acı duyuyorum. Tarifsiz bir acı. Değdiğim anda kıvrandırıyor. İki büklüm oluyorum. Ellerim kanıyor ama kan değil. Akan siyah zift gibi bir şey. Anlayamıyorum. Dudağıma bir tekerleme asılı kalıyor;
Merve pabucu yarım, çık dışarıya oynayalım…
Hayır, bunu söyleyen ben değilim! Kim peki? Bir ses duyuyorum derinden:
- Merve! Uyan!
 
 Loading ...
|
|
3 Nisan, Perşembe , 2008
Perşembe, Nisan 3rd, 2008:
Bu depresyona girmiş birinin ruh halimi yoksa rüyadan uyanış mı?Ben mi anlamadım acaba.
Cuma, Nisan 4th, 2008:
Bence de belli değil.Anlatılanların rüya olması için gereken bi durum yok.
Bunalımda olan biri var ama meğerse yaşadıkları rüya imiş.Bu mudur?
Ya başı ya sonu yanlış bu anlatıların….
İçindeki çocukla konuşuyorsun veya o mu senle konuşuyor?O da değil..Karmaşık olmuş :(
Cumartesi, Nisan 5th, 2008:
Cümleleriniz ve anlatım güzel.Yalnız kurgulama probleminiz var.
Cumartesi, Nisan 5th, 2008:
yorumlarınız için teşekkürler…