Dediğim gibi, tüm kapıları kilitledim ve ışıkları söndürdüm. Şimdi tek başına oturuyorum odamda. Dışarıda gece, içeride gece ve duvarlarda yürüyen suskun gölgeler var sadece.

Ne kadar zaman geçtiğinin farkında değilim. Bir gün mü? Bir ay mı? Bir yıl mı? Bilmiyorum.

Oturduğum şarap kırmızısı koltuğun desenleri etrafımı saran karanlığa direnircesine, üzerinde gecenin son ışıklarının hissedildiği, ölümsü, koyu vişne çizgiler halinde akıyor sanki ellerimin altında.

Karşımdaki camın yüzeyinde ise yoldan geçen araçların bazen kirli sarıdan beyaza, bazen beyazdan yıldırım mavisine dönüşen ışıkları yansıyor ara sıra.

Pencereden içeriye giren bu aldatıcı beyazlık, kısa bir süre duvarlarda oyalanırken birdenbire ortaya çıkan, hayaletimsi karaltılar yaratıp sonra yine aniden yok oluyor. Zaten onlar da olmasa göreceğim ne ay, ne de yıldızların olduğu, kapkaranlık bir Kasım gökyüzü.

Yeniden kapatıyorum gözlerimi.

İçinde milyonlarca beyaz papatyanın açtığı, ucu bucağı olmayan simsiyah tarlalarda yürürken buluyorum kendimi. Yüzüme değen rüzgâr, uzaklardan taşıdığı ıhlamur kokusunu bırakıyor saçlarımın arasına ve ben yürüdükçe salınan papatyaların uçuk sarı tozları karışıyor havaya, benek benek.

Sanki gökyüzü yere düşmüş de onu yalnız bırakmamak için uzak yıldızlar gibi, hüzünle ışıldıyor karbeyaz papatyalar zifiri karanlığın içinde. Bazen duruyor ve etrafı dinliyorum dikkatlice. Ama ben durduğumda var olan tüm sesler de kayboluyor sanki birer birer.

Ne esen rüzgarın uğultusu, ne yaprakların kendi dillerinde anlattığı öyküler, ne de gece kuşlarının gizli saklı mırıldadığı kederli şarkılar kalıyor geriye.

Yalnızca bir fısıltı duyuyorum nereden geldiği belli olmayan. Eflatun renkli, iki kelimelik, kaybolmuş bir fısıltı.

Tam olarak anlamasam da biliyorum ne dediğini. Karşılık vermek istiyorum. Olmuyor. Karanlık yutuyor sanki söylediklerimi. Kıpkırmızı kelimeler kopuyor içimden. Kurumuş birer yaprak gibi kurtulup düşüyorlar usulca. Ve düşen her kelime değer değmez yok oluyor, sonsuzluğa uzanan tarlaların kadife gibi parlayan siyahlığında.

Sağanak bir yağmurun görünmeyen selini taşıyan gri bulutlar birikiyor içimde. Ruhum üşüyor. Yavaşça gözlerimi açıyorum etrafımı saran geceye. Ve her şey kayboluyor yeniden.

Dediğim gibi tüm kapıları kilitledim ve ışıkları söndürdüm. Tek başına oturuyorum odamda. Elimde kuru bir denizyıldızı ve yeraltına gömülmüş, uçuk pembe bir avuç düşle birlikte…

• 21 Saat, 40 Dakika, 45 Saniye, bilmem kaç salise
• Uçurum boylarında yitirdim ben sevdamı
• Her şey bir senaryo
• Çakıl taşı
• Sensizlik denizi