İlkokuldaydım, yaşadığım ilçenin zenginlerinin çocuklarının gittiği bir okuldu. Abim güç bela kaydımı yaptırabilmiş. Ben de o okulun fakir ama gururlu genciydim. Öyle olmasaydım zaten yazacağım bu anımda olmayacaktı.

Sınıfımdaki zengin çocuklarıyla muhattap olamazdım pek fazla. Ya da onlar benimle olmazdı. Daha o yaşlarda benim giyinişimle alakalı, hem benim hem onların bilinçaltında oluşan şu “sınıf farkı” doğrusu beni şaşırtıyor.

Sınıf arkadaşım Can ile gezerdik hep. Can da zengin bir ailenin çocuğuydu ama nedense “en iyi arkadaş” olarak beni seçmişti. Hatta bazen okul çıkışında da buluşurduk. Ben onların sokağına gidemezdim. Israrla çağırmasına evlerine dahi gitmemiştim hiç.

Yine bir gün Can ile okul sonrasında dolaşırken, sınıfımızdan bir grup ile karşılaştık. Kendi aralarında şakalaşmaya başladılar ve ben de kenara çekildim. Onları, beni aralarına almadıkları için suçlamıyordum. Olması gerekenin bu olduğuna inanıyordum.

Grubun içinden biri henüz piyasaya çıkmış bir oyun konsolundan bahsetti. Babası doğumgünü hediyesi olarak almış. Onlara gidip oynayabileceklerini söylüyordu.

Bunlar konuşulurken, kendime baktım, giysilerime falan. Bu elbiselerle gidersem, annesinin beni eve almayacağını düşündüm. Bir yandan gitmek istiyordum ama beni davet etmesinden de korkuyordum. Acayip bir duygu…

Sonra düşündüm; “Koşa koşa eve gidip bayramlıklarımı giyerim, onlar yürürken yetişirim“.

Beni beklemelerini teklif edecek halim yoktu! Bütün bunlar kafamdan geçerken “oyun konsolu” sahibi çocuk yüzüme bakıp:

- “Biz gidiyoruz Schindler. Okulda görüşürüz” dedi.

Bunun olması gereken olduğuna inanıyordum zaten. Beni çağırması sadece bir hayaldi. Daha çok “Af yanılsaması” gibi bir şey. Hani şu idama giden insanların boyunlarına ip geçirildiği halde son dakikada kurtulacaklarına inanmaları.

Evin yolunu tuttum, mahalledeki arkadaşlarımın yanına. Çünkü Can da gitmişti.

• Hain
• Çocukluk arkadaşım
• Sessiz kalmak
• Görmediğim, bilmediğim şehrin prensi
• Dersanedeki tebessüm