Yalvarıyorum izin ver unutayım seni. İzin ver, kurtulayım bu acıdan. Hatta izin ver nefret edeyim senden.

Bilirsin kimseye yalvarmam ben. Ama sana ne dilim söz söyler, ne de yüreğim.

Yok oluyorum, tükeniyorum, farkında değilsin. Seninle olmayacağını biliyorum ama sensiz nefes alamıyorum.

» Hikayenin Devamı

Apansız çakan şimşekler, bir de ecel şahitti yalnızlığıma. Ciseleyen yağmur sağanağa gebeydi, puslu gecelerdeki yalnızlığımda da ben sana gebeydim.

Değerini bilmediğin, yerin dibine batırdığın sevdamı gökyüzüne yazıyorum yeniden. Duvarda asılı duran resmin gibi beni hiçbir zaman anlamsan da, tutamıyorum yüreğimi…

Hoyratça, yalın ayak koşuyorum sensizlik rıhtımında. Kalkan her vapuru kacırıyorum, arkasından bakakalıyorum bu puslu yalnızlıkta. Yakalayabildiklerimde de sen olmadın hiçbir zaman.

» Hikayenin Devamı

Neden; hatırlamak için harcadığımzdan çok daha fazla çabayı unutmak için harcıyoruz. Oysa biz biliriz ki, her şeyin bir sonu olduğu gibi, yaşanan ilişkilerin, aşkların, arkadaşlıkların, dostlukların da bir sonu vardır.

Tabi bu sonların bir sürü çeşitleri var. Bazıları aldatıldığı için, bazıları söylenen yalanlardan, bazıları karşısındaki insanda yeterli ilgiyi ve beklentiyi, bazıları aşırı ilgiden, bazıları ilişkilerinde yaşanan bir takım olaylardan dolayı biter.

Bu biten ilşikilerden bazıları iyi bir şekilde dostça, arkdaşca biter, bazıları ise kötü sonuçlarla biter ki genelde kötü biter.

» Hikayenin Devamı

Henüz 3,5 yaşında bir kuzenim var. Diğer çocuklardan çok daha farklı, çok daha mutsuz. Çünkü o bir cam bebek.

Yürüyebilmesi, koşabilmesi imkansız ne yazık ki. Ne zaman ayağa kalkıp, yürümek istese bacaklarının bir yerleri kırılıyor.

Bu bir yetişkinin bile kaldıramıyacağı bir şey. Gelin görün ki, hayat bu küçücük çocuğa o ağır yükü yaşama gözlerini ilk açtığı dakikada yüklemiş. O ağır yükün altında ezilen küçücük yüreği her gün biraz daha acımış.

» Hikayenin Devamı