Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı’na varmadan. Oyun oynardık Allah’ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede ”Kutu kutu pense” oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Televizyonda da illa ki Şirinler’e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan… Ama en çok Hayvan Adam’dan korkardık.

» Hikayenin Devamı

Evet misketlerim vardı bir zamanlar; mavi, yeşil, kırmızı…

Severdim onları hem de çok. Paylaşamazdım hiç kimseyle. Zaten onlarınkiler de benim olsun diye can atardım. Hepsi benim olsun. Daha çok misketim olsun isterdim hep.

Oyunlar oynardık onlarla, türlü türlü oyunlar oynardık. Amaç daha çoğuna sahip olmaktı ama aslında biz çocuktuk ve sadece oyundu onlar, başka hiçbir şey değil.

» Hikayenin Devamı