Artık çıkmak zorundaydılar zira yerlerinde duramıyorlardı. Ama kardeşleriyle birlikte dışarı adım atar atmaz dondurucu soğuğa maruz kaldılar; ilk önce üşüdüler sonra da aldırış etmediler.

Bir an eski bir arkadaşını görür gibi oldu ama çok uzakta olduğu için seçemedi. Keyifle hep birlikte şarkı söyleyerek ilerlerken arkadaşının da onu görerek yanına geldiğini gördü:

- Heey! Nasılsın? Demek sen de çıktın dışarı. Çok uzun süre oldu görüşmeyeli. Çok özledim seni.

» Hikayenin Devamı

Bugün işten eve dönerken mahallemizdeki çocukların saklambaç oynamaları gözüme çarptı. Ve bir anda çocukluk anılarına daldım. Sokağımızda oynadığımız saklambaç, yakar top, dokuz taş, kazan dibi ve kör eve gibi oyunlar.

Ne kadar saf bir şekilde oynuyormuşuz bu oyunları. Eskiden az mı kovalanmadık komşuların kapı önlerinden. Neymiş çok gürültü yapıyormuşuz :) Az mı komşuların meyve ağaçlarını talan etmedik.

Oysa ki, şimdi büyümüş ve içimizdeki saflığı kaybetmişiz.

» Hikayenin Devamı

Bir zamanlar ne kadar şendik. Ben 8 yaşında iken Fındıkzade’den Esenler’e taşındık. Esenler’in toplam nufusu 60 haneydi.

Her taraf çayır çimen, şifalı sular, ufak ormanlar, çok güzel bir köydü. Çoçukluğumu doyasıya yaşadım.

Taş oynardık. Kim kimin taşına vurursa alırdı kağıdı. Hiç kız arkadaşım yoktu. Bir tane arkadaşım vardı. Annesi bırakmazdı yanımıza. Yazlık sinemanın duvarına abimle birlikte tırmanır girerdik. Gece yatağın içine yastık koyup camdan kaçardık.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum İstanbul’un en güzel semtinde geçti. Eyüp’te…

Özellikle yaz aylarında, sabah kahvaltısından sonra sokağa fırlar, bütün gün onlarca farklı oyun oynar, akşam ezanı okunmaya başlayınca, annelerimizin camdan ismimizi seslenmesi ile eve girerdik.

Eve gitme saatinde içimizden birisi “Akşam ebesiiiiii” diye bağırırdı, biz de ebelenmemek için çil yavrusu gibi evlere dağılırdık. Yakınımda hali hazırda ebelenmek için birisi varsa genelde ben bağırırdım :)

Eskiden çocuklar için bir mahalle kavramı vardı. Yani çocuklar evlerinin olduğu çevredeki komşu çocuklarıyla tadından yenmez oyunlar oynarlardı. Şimdi öyle mi ya…

Bir arada olmak, birlikte bir şeyler yapmak adına bir sürü oyun üretirdik. Bunlardan biri de taşlı futbol oyunuydu. Mahalledeki kimsede plastik top yokken tercih edilen bir top oynama şekliydi. Yuvarlak forma yakın bir taş bulunur, karşılıklı kaleler kurulur, başlanırdı futbola.

Toprak sokak aralarında, tozu dumana katarak taşın arkasından koşardık. Bazen tozdan gözgözü görmez, rastgele tekmeleri savururduk, neye, kime denkgelirse : ) Karambolde kimvurduya giderdik çoğu zaman. “Kim vurdu lan bana” diye aranamazdık da çünkü her an gol yiyebilirdik : )

Şimdi hatırlıyorum da, gol atıcaz diye kaç ayakkabı eskitmiştik. Akşama eve döndüğümüzde de ayak parmaklarımız morarırdı da annemiz kızmasın diye çorabımızı çıkarmazdık yatarken : )